Ατάκες Δανάης

Η Δανάη είναι 3 χρονών και 9 μηνών και η μαμά έχει καιρό να γράψει τις ατάκες της στο blog και έχουν μαζευτεί αρκετές!!! Άλλες αστείες, ξεκαρδιστικές κι άλλες γλυκόπικρες με αυτή την αθώα σοφία που έχουν τα παιδικά μυαλουδάκια.

Εγώ στη Μιράντα: Πήγαινε να παίξεις με την αδελφή σου.
Δανάη (παίζει Playmobil): Καλύτερα να μην έρθει.
Εγώ: Γιατί;
Δανάη: Γιατί παίζω μια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.
Εγώ: Δηλαδή;
Δανάη: Έχει ΑΙΜΑΤΑ.
Εγώ (με γουρλωμένα μάτια): Δηλαδή;
Δανάη: Είναι μια πριγκίπισσα που έχει πεθάνει και την έχουν σε ένα κλειδωμένο κρεβάτι!!!

Το κινητό μου κλείνει συνεχώς. Έχει χαλάσει.
Της το έχω δώσει να παίξει.
Έρχεται μετά από λίγο: Μαμά, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΣΩ αλλά το κινητό σου έκλεισε πάλι.

-Ποιός έριξε κάτω το μωρό μου;
-Μάλλον η Μιράντα.
-Να ΤΗΣ ζητήσει συγνώμμη.
-Ναι θα σου ζητήσει (παράκουσα).
-Όχι σε μένα. Στο μωρό μου. ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΩΡΑ ΠΛΗΓΩΝΟΝΤΑΙ.

Λέει εξυπνάδα.
Γελάμε.
-Γράψτο στις ατακίες μου!


Φτιάχνει κάτι με τα τουβλάκια.
-Είναι ένας ουρανοξύστης.
(ψιθυριστά) προστατεύει αυτούς που έχουν πεθάνει.

Ο μπαμπάς ρεύεται δυνατά (ουπς)
-Μπαμπά ζήτα συγνώμμη.
-Συγνώμμη.
-Από τον εαυτό σου.

Συζητάει με το νονό της Μιράντας στο σκάιπ. Η νονά δεν είναι εκεί. Την αναζητά.
-Η Όλγα δουλεύει για να φέρνει λεφτά. Για να μπορώ εγώ να κάθομαι.
-Πάνω τους;

Είναι έτοιμη για ύπνο κι εγώ αρχίζω ένα παιχνίδι.
-Τέτοια ώρα;

-Πρόσεχε τη Μιράντα.
-Εγώ την κρατάω ασφαλής.

Θα γράψω ένα γράμμα στον Αι Βασίλη. Θα του ζητήσω ένα i-pad.
-Ναι (τι να πω η δόλια;) αλλά τα Χριστούγεννα αργούν.
-Κοντεύουν.

Ο νονός της Μιράντας έκανε επέμβαση στη μύτη
-Ο Χάρης θα γίνει άλλος άνθρωπος.
-Δεν θα είναι πια ο νονός της Μιράντας;

Μαμά, σε αγαπάω μέχρι το φως των ματιών σου!

Σκουπίζω με την ηλεκτρική.
Έρχεται θυμωμένη και μου λέει:
-Είμαι αλλεργική στη σκόνη.
(Σκάω στα γέλια και τη ρωτάω τι εννοεί)
-Έρχεται πάνω μου η σκόνη και βήχω.


(και πάλι με την αλλεργία)
Φτερνίζεται.
-Είδες; Έχω ενέργεια.
(αλλεργία;)


Η αγαπημένη της ξαδέλφη δηλώνει ότι όταν τελειώσει το σχολείο θέλει να γίνει σχεδιάστρια μόδας.
Αργότερα παίζει με τα παιχνίδια της και την ακούω να λέει κάτι για "καθαρίστρια μόδας"

Κοιτάει από το παράθυρο.
-Νύχτωσε (παύση) έτσι είναι η ζωή.

(με αφορμή έναν θάνατο στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον)
-Οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν πηγαίνουν στον παράδεισο.
Δεν τους βλέπουμε αλλά τους έχουμε στην καρδιά μας.

 Διαβάζω ένα βιβλίο (δικό μου!!!!!)
Μετά από λίγη ώρα έρχεται και μου λέει:
-Δεν το διαβάζεις το βιβλίο.
-Το διαβάζω.
-Πώς; αφού δεν μιλάς!
-Το διαβάζω από μέσα μου.

Princess and the frog βάπτιση

Την Κυριακή που μας πέρασε η κουμπάρα μου (της έχουμε βαπτίσει το πρώτο της παιδί) βάπτιζε το δεύτερο. Πριν από ένα μήνα σχεδόν που συναντηθήκαμε της πρότεινα να της φτιάξω το τραπέζι ευχών και μου είπε οκ, επειδή όμως δεν ήθελα να της ζητήσω χρήματα για τα υλικά, συμφωνήσαμε αυτό να είναι το δώρο μου για το μωρό.

Έτσι λοιπόν, μεταξύ δύο παιδιών και διαβάσματος για το ΕΑΠ, χώρεσε και η διακόσμηση του τραπεζιού των ευχών που εξελίχθηκε και σε candy bar. Επίσης έφτιαξα χάρτινα λουλούδια για την εκκλησία (τα οποία δεν υπάρχουν σε φωτογραφία) και χάρτινα κυπελλάκια με χάρτινα λουλούδια για τα τραπέζια. Όμως ο αέρας μας τα χάλασε και δεν μπήκαν τα κυπελλάκια στα τραπέζια με αποτέλεσμα να τα δίνουμε στον κόσμο ως αποχαιρετιστήριο δωράκι (τι χαρά που έκαναν, δεν λέγεται!!!)

 

 

 

Αμελής ή αρτιμελής; Διάλεξε.

Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να ξαπλώνει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, κάτω ακριβώς από το παράθυρο που είναι πάνω από το πορτ μπαγκάζ. Χώραγα ίσα ίσα και αυτή ήταν μια πολύ βολική και αστεία θέση για να ταξιδεύει κανείς. Με άφηναν φυσικά. Δεν έβαλα ποτέ ζώνη, δεν είχαμε ποτέ καθισματάκι. Ταξιδεύαμε χύμα στο πίσω κάθισμα, κατά πάσα πιθανότητα και μπροστά απλά δεν το θυμάμαι. «Δεν ξέραμε από τέτοια τότε» συνηθίζει να λέει η μαμά μου, όταν με βλέπει να μη σηκώνω μύγα στο σπαθί μου όταν πρόκειται να μετακινηθούμε με τα παιδιά. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε οι γονείς μου φορούσαν ζώνη, ίσως μόνο σε ταξίδια στην εθνική οδό. Δεν θα αναφερθώ στο επίπεδο μόρφωσης των γονιών μου, το θεωρώ άσχετο, πράγματι δεν τους απασχολούσε το θέμα ασφάλειας στο αυτοκίνητο. Τους απασχολούσε μη σπάσουμε το κεφάλι μας στις σκάλες αλλά δεν είχαν σκεφτεί όταν θα εκσφεντονιζόμασταν στο παμπρίζ με το πρώτο φρενάρισμα.

Τη γλυτώσαμε λοιπόν κι οι τρεις. Εγώ, η αδελφή μου και ο αδελφός μου. Εγώ δεν θυμάμαι να έχω οδηγήσει ποτέ χωρίς ζώνη. Δεν τη βγάζω ούτε για να παρκάρω. Τα παιδιά από νεογέννητα μπήκαν στο κάθισμα και απλά ξέρουν πως η θέση τους στο αυτοκίνητο είναι εκεί. Τέλος. Έχω κάνει ταξίδια με απεριόριστες ποσότητες δακρύων στο πίσω κάθισμα, αλλά δεν το διαπραγματεύτηκα ποτέ. Προτίμησα να κάνω 100 στάσεις παρά να τα πάρω αγκαλιά. Και δεν το παίζω έξυπνη. Έχω ενδώσει μόνο μια φορά, πέρυσι το καλοκαίρι, όταν το κεφάλι της Μιράντας είχε φουσκώσει από το κλάμα και είχαμε κάνει το Καλαμάτα Αθήνα 5-6 ώρες. Πραγματικά, ένιωθα τόσο άσχημα, τόσο λάθος εκείνη τη στιγμή που υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην το ξανακάνω πότε. Βέβαια, αυτή ηρέμησε και κοιμήθηκε και φτάσαμε στο σπίτι. Δεν έχει όμως σημασία. Γιατί θα φτάσεις στο σπίτι. Το θέμα είναι να φτάσουμε όλοι. Μπορεί να πάρεις 100 φορές το μωρό αγκαλιά στο πίσω ή στο μπροστινό κάθισμα. Δεν θα τρακάρεις ή θα φρενάρεις όλες αυτές τις φορές. Μία φορά θα γίνει το κακό, μία φορά θα τραβάς τα μαλλιά σου.

Με πιάνει απελπισία. Με αυτά που βλέπω, με αυτά που ακούω. Με παιδιά- αερόσακους στα πόδια του μπαμπά να οδηγούν στα 3 τους χρόνια. Και τους γονείς να κοκορεύονται έτσι απλά. Με μαμάδες να κρατάνε ευτυχισμένες τα μωρά τους στο πίσω κάθισμα. Για να μην κλαίνε. Ναι είναι εκνευριστικό το κλάμα. Και κουράζει όταν είσαι ο οδηγός. Σου αποσπά την προσοχή. Δεν ξέρω. Βρες τρόπους να το απασχολήσεις. Πες τραγούδια. Βάλε μουσική. Δώστου βιβλία. Δώστου μαρκαδόρους. Κι ας λερώσει. Μετρήστε τα κόκκινα αυτοκίνητα που σας προσπερνάνε. Μετρήστε τις στάσεις των λεωφορείων. Μετρήστε τα λεωφορεια. Στο κάτω κάτω, κλείστε τα αυτιά σας και προσηλωθείτε στο δρόμο. Το θέμα είναι να φτάσετε ΟΛΟΙ στον προορισμό σας. Και αν το παιδί είναι πάντα στο κάθισμά του και όχι μια έτσι μια γιουβέτσι, τότε θα καταλάβει ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Πώς όταν κάνουμε μπάνιο βγάζουμε τα ρούχα μας, έ και όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητο καθόμαστε στο κάθισμα και βάζουμε τη ζώνη μας. Τέλος, αδιαπραγμάτευτο. Κι αν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου και τα αντανακλαστικά σου στην οδήγηση, ρώτα και τον άλλον που έρχεται από απέναντι, ή αυτόν που θα πέσει πίσω σου με φόρα και θα καρφώσει το τιμόνι στην κοιλιά του παιδιού σου. Το παιδί που δήθεν προστατεύεις από γρατσουνιές και βρωμιές στο πάρκο. Που ανυπομονείς να δεις να μεγαλώνει και να γίνεται άντρας ή μεγάλη κοπέλα. Κι αν είναι τυχερό και δεν πάθει τίποτα, μιας και παίζεις τη ζωή του κορώνα γράμματα, θα γίνει κι αυτό ένας άθλιος οδηγός. Και η ιστορία θα επαναληφθεί.

Δεν δικαιολογώ τους γονείς μου επειδή δεν ήξεραν. Έκαναν εγκληματικά λάθη. Δεν χρειάζεται καμπάνια οδικής ασφάλειας για να σκεφτείς ότι το παιδί κινδυνεύει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου ενώ αυτό κινείται, χριστέ μου. Όμως στη γενιά των συνομήλικων μου που γίναμε γονείς, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Και αυτό που με πληγώνει πιο πολύ είναι που νιώθω συνένοχη, κάθε φορά που δεν λέω ή δεν κάνω κάτι.

P.S. εντωμετάξύ σκέφτηκα να αντικαταστήσουμε μερικοί μερικοί αυτά τα αυτοκόλλητα που κοτσάρουμε στο τζάμι "παιδί στο αυτοκίνητο" με άλλα που να γράφουν "ανεύθυνος μπαμπάς στο τιμόνι" έτσι για να προσέχουν οι από πίσω....

 

 

Το μικρό

Λοιπόν, χτες το πρωί, αφού καλημεριστήκαμε και αποχαιρετιστήκαμε, λίγο πριν κλείσει την πόρτα για να φύγει για τη δουλειά ο μπαμπάς, το μικρό πετάχτηκε και είπε: «Bye». Εντάξει, ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια και κοιτάξαμε με γουρλωμένα μάτια αυτό το λιλιπούτειο ανθρωπάκι που αργά παίρνει βάρος, τόσο γρήγορα ανεβάζει στροφές το μυαλό του.

Λοιπόν αυτό το μικρό με έχει πεθάνει. Πρώτον, είναι κολλητσίδα. Καρφίτσα πως το λένε. Από το πρωί που ξυπνάει μέχρι το βράδυ που πάει για ύπνο, βρίσκεται πάνω μου. Παίζει αρκετή ώρα μόνη της και με την αδερφή της, δηλαδή περισσότερο από όσο έπαιζε μόνη της η αδερφή της στην ηλικία της αλλά την υπόλοιπη μέρα είναι «μαμά, μαμά και μαμά». Μόνο όταν πάμε στην παιδική χαρά, περπατάει πέρα δώθε σαν να μην υπάρχει αύριο. Και όλες οι μαμάδες μου λένει «μα τι καλή, δεν θέλει καθόλου αγκαλιά, είναι πολύ ανεξάρτητη». Ναι, κάτσε να γυρίσουμε σπίτι. Είναι βιτρίνα όλα αυτά. Κατάσκοπος της Μοσάντ.

Και λες εντάξει, θα κοιμηθεί και θα αποκτήσω έλεγχο του σώματος μου και πάλι. Αμ δε. Το μικρό κολλητήρι θα ξυπνήσει τουλάχιστον δυο φορές μέσα στη νύχτα και θα πιει το γάλα της και μπορεί να πιάσει και καμιά ψιλή κουβέντα με κάτι φωτάκια αναμμένα. Μπορεί να καταλήξει αναμέσά μας και να ψιλοξυπνάει για να μας ακουμπήσει και να ξαναξεραθεί ή αν κάνει πολύ φασαρία μπορεί να ξυπνήσει την αδερφή της, η οποία με ιώβια υπομονή θα κλαψουρίσει λίγο πριν χωθεί κι αυτή στο κρεβάτι μας και ένα δευτερόλεπτο πριν καταρρεύσουμε οικογενειακώς στο τετραγωνικό του μαξιλαριού που μας αναλογεί, θα σκεφτούμε για άλλη μια φορά τη λύση του υπέρδιπλου κρεβατιού. Family bed, μοντέρνα πράγματα.

Το μικρό είναι πανέξυπνο, όχι επειδή είναι παιδί μου. Είναι σφουγγάρι. Ξεκαρδίζεται, κοροιδεύει, κρύβεται, παίζει, νευριάζει. Πρέπει να την βάλετε να σας πει πως νευριάζει: θα κάνει έναν χαρακτηριστικό ήχο νευριάσματος. Πολύ γέλιο. Είναι κι αυτή μουσικόβια, της το καλλιεργεί ο μπαμπάς της. Δώστης jlo με Pitbull και πάρε της την ψυχή. Και γενικά, το «μικρό καράβι» παίζει πολύ, ειδικά πάνω στα πόδια μου με χοροπηδητά πάνω στην κοιλιά μου.

Με κυνηγάει όλη τη μέρα με ένα playmobil και μια καρέκλα να το βάλω να κάτσει. Κοιμίζουμε τις κούκλες και λέει κάτι ψιθυριστά ακαταλαβίστικα μιραντέικα. Και μετά ξαφνικά «αααααα» γιατί η κούκλα έχει κιόλας ξυπνήσει. Σε πέντε δευτερόλεπτα. Ε βέβαια, αν έχει πρότυπο τον εαυτό της.

Επίσης μου κουβαλάει όλη μέρα βιβλία να διαβάσουμε. Τα διαβάζουμε πολύ γρήγορα βέβαια γιατί πρέπει να είναι πολύ καλύτερο και ενδιαφέρον να τρέχουμε να φέρουμε το επόμενο βιβλίο.

Το μικρό πετάει την σκούφια της για βόλτα. Λες και το έχουμε κλεισμένο στον πύργο κανένα εξάμηνο. Η’ λες και βρέχει συνεχόμενα κανένα δεκαπενθήμερο και δεν έχουμε ξεμυτίσει ούτε στη βεράντα. Δεν έχω δει παιδί να κάθεται τόσο οικειοθελώς στο καρότσι όταν του προτείνεις να το πας βόλτα.

Μη δει μπουκάλι πλαστικό! Θέλει να πιει. Είτε αυτό είναι νερό, είτε coca cola, είτε λεμονίτα. Πίνει και με καλαμάκι.

Επισης δεν τρώει. Τελεία. Προτιμάει να πετάει το φαγητό από το καρεκλάκι και θα τρεφόταν μια χαρά για μια ζωή με ντομάτα, φέτα και κεράσια. Στο τσακίρ κέφι τρώει και κανένα τοτάλ με μέλι. Γιατί και είναι τσιλιβιθρόνι. Της κάνουν ρούχα που το ταμπελάκι τους ανεφέρεται σε παιδάκια που ψιλονεογέννητα. Εντάξει κάνουμε τρελή απόσβεση.

Έκλεισε τους 15 μήνες και πλέον γνωρίζει τα πάντα. Ξέρει να μην τρώει, να τσακώνεται με την αδερφή της, να διεκδικεί την αγκαλιά μου, να ζηλεύει, να ακούει τραγούδια στο youtube και να κάνει τσουλήθρα μόνη της.

Νιώθω πλήρης ως μάνα. Και το λατρεύω το μικρό.

 

 

6 χρόνια μελό

6 χρόνια απόψε. Από τότε που παντρεύτηκα τον καλύτερο μου φίλο. Ξέρεις από εκείνες τις ιστορίες που λες στους ανθρώπους που γνωρίζεις για πρώτη φορά και δεν το πιστεύουν. Συμμαθητές από νηπιαγωγείο. Μαζί στο δημοτικό, μαζί στο γυμνάσιο, μαζί στο λύκειο. Μαζί και στην Αθήνα μετά για σπουδές. Ένας κρυφός έρωτας δικός του, καλά κρυμμένος, τόσο όσο να φαίνεται και να μην φαίνεται μαζί. Ο καλύτερος μου φίλος. Να ξέρει τα πάντα για μένα, να ξέρω τα πάντα για αυτόν. Ποτέ να μην συμπαθεί τους δικούς μου έρωτες και ποτέ να μην συμπαθώ τους δικούς του. Μαχαιριά στην καρδιά. Ζήλια κρυφή, διακριτική. Όμως ψιλοπερηφάνεια. Στραβά μάτια. Καλές κουβέντες.

Και ξαφνικά (;) μια μέρα το κλικ. Ταυτόχρονα. Πριν 12 χρόνια αυτό. Και κούμπωσε. Και ήταν το ιδανικό. Κι ας μην ήταν το μαγικό πρώτο ραντεβού που δεν ξέρεις τίποτα για τον άλλον. Ήταν το μαγικό πρώτο ραντεβού που ήξερες τα ΠΑΝΤΑ για τον άλλον. Τα καλά και τα κακά. Τις αδυναμίες και τη δύναμή του. Όμως τον κοίταγες πια με άλλα μάτια. Πιο μεγάλα, πιο ανοιχτά. Με το μέλλον μπροστά. Κοινό.

Και πρόταση γάμου και αρραβώνας που πρόλαβε τουλάχιστον ο μπαμπάς μου. Και ένα γάμος περίπατος. Πριν έξι χρόνια αυτό.

Μια ζωή χωρίς καβγάδες. Στις πιο μεγάλες μας εντάσεις, απλά σιωπούμε. Κοιταζόμαστε στα μάτια και αποχωρούμε. Ξέρουμε καλά πως δεν μπορούμε ο ένας χωρίς τον άλλον. Βρίσκουμε πάντα τη λύση. Κάπως μαγικά. Λέμε τα ίδια πράγματα συγχρόνως. Ξέρεις, αυτό το σπαστικό που ο άλλος είναι μέσα στο μυαλό σου. Που δεν μπορείς να κρυφτείς.

Και μετά ήρθαν ένα ένα τα παιδιά. Παρών. Απεριόριστη βοήθεια. Ο κυματοθραύστης μου στις δύσκολες μέρες. Κατανόηση. Υπερβολική. Από άλλο πλανήτη.

Κι όταν το σπίτι βουλιάζει από την ακαταστασία, τα ασιδέρωτα ρούχα είναι μέχρι το ταβάνι και το φαγητό δεν έχει μπει στο φούρνο στην ώρα του, ακόμη και τότε, δεν ύψωνει ποτέ τη φωνή. Παραμυθένιο το ξέρω. Όμως το ζω κάθε μέρα. Κάθε απόγευμα που ανοίγει η πόρτα και τραγουδάμε δυνατά και ρυθμικά «ήρθε ο μπαμπάς μας, ναι ναι ναι!». Ήρθε το άλλο μου μισό.

Μελό. Το ξέρω.

Σε αγαπώ

Με τη Δανάη μας συνδέει μια αγάπη πολύτιμη. Την αγαπώ τόσο πολύ και τη θαυμάζω για τον άνθρωπο που έχει γίνει. Εντάξει είναι η κόρη μου, δεν θα μπορούσα να τη βλέπω αλλιώς αλλά πραγματικά βλέπω στα μάτια της μια τόσο ευγενική και καλοσυνάτη ψυχή που δεν συναντάς συχνά. Της λέω "σ'αγαπώ" συνέχεια. Δεν αφήνω μέρα που να μην περάσει και να μην της το πω. Κάπως έτσι, στις ρομαντικές στιγμές της μέρας, όταν λέμε "σ'αγαπώ", μεταξύ αστείου και σοβαρού, ξεκινήσαμε να κάνουμε διαγωνισμό για το ποιά αγαπάει την άλλη πιο πολύ.

"Σ'αγαπώ"

"Εγώ σε αγαπώ πιο πολύ"

"Όχι, εγώ πιο πολύ"

Και μαλώνουμε γλυκά...

"Σε αγαπώ πιο πολύ κι απ'το πολύ", της είπα κάποια στιγμή.

"Σε αγαπάω μέχρι τον ουρανό" της είπα.

"Σε αγαπάω μέχρι τα αστέρια", μου απάντησε.

Τώρα τελευταία μου λέει συνέχεια "Σε αγαπάω μέχρι το ουράνιο τόξο".

Κι εγώ της λέω ότι την αγαπάω όσο το χρυσάφι που βρίσκεται στην άκρη του ουράνιου τόξου.

Κάνουμε τέτοια παιχνίδια με το μυαλό και ανταλλάσουμε λόγια αγάπης. Γελάμε μαζί.

 

 

Απόψε μου είπε κάτι που χαράκτηκε για πάντα στη ψυχή μου. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Είναι το πολυτιμότερο δώρο που μου έχει κάνει, το πιο σοφό λογάκι που μου έχει πει, η απόδειξη ότι αυτό το παιδί είναι τόσο ξεχωριστό, τόσο γλυκό, τόσο γεμάτο συναισθήματα. Ποιήτρια. Μικρή και τριανταφυλλένια.

 

 

 

 

Μου είπε: "Σε αγαπάω ως το φως των ματιών σου".

Λυγμ.

Ωραίο δώρο (ειρωνικά το λέω!)

Η μέρα που κουράστηκα πολύ. Και κλάταρα. Και ήμουν στο τσακ να βάλω τα κλάματα. Που η Μιράντα δεν έτρωγε και είχε γεμίσει το σαλόνι ρύζια. Η Δανάη γκρίνιαζε από την κούραση και ήθελε να δεί "βι ντι βι". Και πήγα, απελπισμένη, στην κουζίνα, το πιάτο της Μιράντας και η μαμά μου μου φώναξε να φέρω μια χαρτοπετσέτα να μαζέψω και τα ρύζια. Και της φώναξα. Της φώναξα πολύ. Ξέσπασα σε αυτή επειδή τι; Νόμιζα ότι νόμιζε ότι δεν θα καθάριζα; Ότι θα άφηνα τα ρύζια της εγγονής της στο πάτωμα να σέρνεται πάνω τους και να λερώνει το παντελόνι της;

Πήγα στην κουζίνα, μπουκώθηκα στο τσουρέκι για να ηρεμήσω. Γύρισα στο σαλόνι, καθάρισα και συνεχίσαμε να μιλάμε. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Και όλα αυτά ενώ είχε έρθει να μου κρατήσει το παιδί για να πάω με τη μεγάλη σε παιδικό πάρτυ το πρωί και έμεινε ως αργά για να φτιάξω τα καλοκαιρινά ρούχα στις ντουλάπες. Και όλα αυτά στη γιορτή της μητέρας. Γιατί έτσι είναι η μαμά μου. Με αφήνει να τη μαλώνω. Και στο τέλος μου ζητάει και συγνώμμη. Κι εγώ καμιά φορά το παρακάνω. Είναι η μοναδική που μου δίνει το δικαίωμα να είμαι έτσι. Και δεν θέλω να είμαι έτσι.

Δώρο στο νονό

Όταν ήμουν μικρή τα πράγματα ήταν απλά. Νηστεύαμε από Μεγάλη Δευτέρα και την Πέμπτη το πρωί, ξυπνάγαμε, βάζαμε τα καλά μας και πάντα οπωσδήποτε κάτι καινούριο. "ακόμη και το βρακί σου ας είναι" έλεγε η μαμά. Θα έπρεπε να κοινωνήσω φορώντας κάτι φρέσκο. Πηγαίναμε αγουροξυπνημένοι στην εκκλησία και μετά γυρνούσαμε σπίτι και τσιμπάγαμε μια μικρή μπουκιά τσουρέκι. Κρέας θα ξανατρώγαμε μετά την Ανάσταση. Και το τηρούσαμε. Το νιώθαμε το Πάσχα τότε. Εκείνο το πρωινό βάφαμε τα αυγά. Η μαμά μου δηλαδή τα έβαφε, δεν θυμάμαι να συμμετείχαμε άμεσα στη διαδικασία αλλά να, ήταν κάτι διαφορετικό. Μερικά σπάγανε μέσα στη βαφή κι η μαμά μου στεναχωριόταν. Μετά, διαλέγαμε τα καλύτερα τα βάζαμε σε ένα καλαθάκι, διακοσμημένο ανάλογα και μαζί με ένα τσουρέκι συνήθως πηγαίναμε στις νονές. Τις δικές μου και της αδερφής μου, του αδερφού μου ζούσαν στην Αθήνα.
Δίναμε τα δώρα μας, αυτά τα μικρά συμβολικά δώρα και αυτοί μας δίνανε τις λαμπάδες μας και τα δικά μας δώρα. Χαρά, χαρά, χαρά.
Πέρυσι, που ήταν η πρώτη φορά που η Δανάη έπαιρνε λαμπάδα, δεν ξέρω πως μου διέφυγε και δεν κάναμε ούτε ένα δώρο στο νονό της. Φέτος, αναπληρώσαμε.

 

 

 

 

 

Νηστίσιμες σουσαμομπουκίτσες και σοκολατένια αυγά (ο νονός μας είναι αλλεργικός στα αυγά)

It's a zoo out there (όνομα και πράγμα)

Είχα γράψει πριν από καιρό για το elevated envelope και την ανταλλαγή φακέλων στην οποία πήρα μέρος φέτος. Λοιπόν, άρχισαν να καταφθάνουν οι φάκελοι σιγά σιγά και θυμήθηκα ότι δεν έχω παρουσιάσει τις δικές μου δημιουργίες! Μιλάμε για πολύ ζωγραφική! Επέλεξα το θέμα "It's a zoo out there" και έφτιαξα 9 διαφορετικούς φακέλους με 9 διαφορετικά ζώα σε κλουβιά. Ο φάκελος ήταν το κλουβί και το ζωάκι ήταν από μέσα. Στο φάκελο έβαλα επίσης ένα χαρτάκι που εξηγούσα ότι η λέξη ζωολογικός κήπος προέρχεται από τη λέξη "ζωολογία", η οποία προέρχεται από το "ζώο" που είναι λέξη ελληνική. Κάτι σαν τον μπαμπά από το "my greek fat wedding" δηλαδή. Επίσης έβαλα μέσα και μια συνταγή cupcake από ένα παλιό ημερολόγιο που είχα, και κάτι αυτοκόλλητα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να το κάνω κι εγώ αυτό, δηλαδή να διοργανώσω letter exchange στην Ελλάδα και βλέπουμε. Απλά περιμένω να τελειώσω λίγο με τα διαβάσματα μέχρι τον Ιούνιο και μετά να το ξεκινήσω το θέμα. Θα συμμετέχεις κι εσύ; Έτσι για να ομορφύνουμε λίγο το mail box μας!!

 

P.S. Εκείνο το ζώο που μοιάζει με ζέβρα και έχει προβοσκίδα δεν το ξέρω, κάπου το είδα και το ψιλοαντέγραψα, μην τρομάξεις!!

 

P.S. 2. Θα αναρτήσω και αυτά που λαμβάνω σιγά σιγά.

 

 

 

 

 

Σούπερ ντούπερ Ψηφιακές γειτονιές

Ήταν τόσο ωραία χτες στις Ψηφιακές Γειτονιές. Κόσμος και κοσμάκης. Celebrities bloggers, άσημοι bloggers, new entry bloggers, η ομάδα της διοργάνωσης πολύ ψαρωτική με τα ακουστικά στα αυτιά, φωτογράφοι, χορηγοί, πολλοί χορηγοί, ένα φανταστικό playroom, πολύ φαγητό και καφές, μια εορταστική ατμόσφαιρα, χαλαρή, αυτό το μπες βγες, συνάντησε αυτούς που δεν γνώριζες, πιάσε το καρτελάκι τους και δες ποιοί είναι, μίλα με το διπλανό σου, πες του το ονόμά σου, συστήσου, κάνε pr. Ένα μεγάλο μπράβο στη διοργάνωση, νομίζω ότι δεν άφησαν ούτε λεπτομέρεια χωρίς να τη σκεφτούν, νομίζω ότι σήμερα τους αξίζει ένας 24ωρος ύπνος και από Δευτέρα πάλι δουλειά.

 

Εγώ το καρτελάκι μου το έχασα στην πρώτη ώρα. Κόπηκε και προφανώς μου έπεσε κάπου στον χώρο, όπου και θα τσαλαπατήθηκε χωρίς αύριο. Ευτυχώς είχα προλάβει και το είχα βγάλει φωτογραφία. Με κορόιδευε η Naf αλλά μετά το έβγαλε κι αυτή! Περιττό να πω ότι όταν μου το δώσανε με το όνομά μου και το blog μου τυπωμένο επάνω ψήλωσα δυο πόντους. Δεν έχω πάει και σε 100 συνέδρια, βασικά παίζει να είναι το πρώτο, κι ένιωσα αρκετά ξεχωριστή που είχα το δικό μου καρτελάκι. Μικρότητες; Λεπτομέρειες; Εγώ χάρηκα σαν μικρό παιδί. Όταν το έχασα μόνο που δεν έβαλα τα κλάμματα. Εντάξει υπερβάλλω αλλά ήθελα να πιάσω την Άσπα και να της κλαφτώ να μου τυπώσει άλλο ένα. Ή να με πάρει αγκαλιά να με παρηγορήσει.

 

Χαιρέτησα ένα δυο bloggers που γνώριζα εξ όψεως και έκανα small talk με άλλους δυο. Δυο άλλοι βιαζόντουσαν. Δεν πειράζει.

 

Παρακολούθησα αρκετές ομιλίες και φυσικά περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία τα πάνελ στο τέλος. Άκουσα τον Γιάννη Γιαννούδη από τη Dorothy Snot, την Στέλλα Κάσδαγλη, την Κατερίνα Χλωροκώστα. Η τελευταία πολύ Inspiring indeed. Αλλά θα έπρεπε να το περιμένω. Απλά, να τι έκανε αυτό το συνέδριο, έκανε εικόνα με σάρκα και οστά όλα αυτά που φανταζόμουν διαβάζοντας τα blog. Ήμουν παρούσα στο workshop της Μόνικα για τη φωτογραφία. Χρήσιμα όλα και πολύ κατανοητά. Πρόλαβα λίγο τον Κωνσταντίνο και την Στέλλα από το apeiro.gr. Τόσο fun ζευγάρι, όσο τους φανταζόμουν. Μου άρεσαν όλα τα πάνελ, γνώρισα πρόσωπα που διαβάζω και μας είπαν τις ιστορίες τους, με τον δικό τους τρόπο.

Όμως, με προβληματίσατε χτες στις Ψηφιακές Γειτονιές. Προφανώς και δεν είμαι τοπ blogger με 1000 επισκέψεις τη μέρα. Ούτε και είχα σκοπό ποτέ να γίνω. Φαντάζομαι αυτό δεν το επιδιώκεις, έρχεται από μόνο του. Οπότε δεν έχω να συντηρήσω κανένα κοινό. Οπότε μπορώ να συνεχίσω να γράφω όποτε θέλω, όπως θέλω, με όποια θεματολογία θέλω; Με στραβές κουνημένες φωτογραφίες, μια φορά το μήνα, για τετριμμένα θέματα, με χαρούλες και χαριτωμενιές, βασικά με το δικό μου στυλ που αναδύεται κάθε φορά διαφορετικό ανάλογα με τα συναισθήματα; Κατά πάσα πιθανότητα, δεν γίνω ποτέ .gr, πόσο μάλλον .com, δεν θα βάλω διαφημίσεις, θέλω απλά να γράφω εδώ, για εμένα και τα παιδιά μου, την οικογένειά μου, τη ζωή μου,  χωρίς καθοδήγηση και να διαβάζω τις ψηφιακές γειτόνισσες και τους ψηφιακούς γείτονες που τόσο μα τόσο με εμπνέουν.  Θέλω να μπαινοβγαίνει εδώ κόσμος, να ρίχνει μια ματιά, να κρατάει μόνο αυτά που του αρέσουν και να φεύγει. Να ξαναγυρίσει μόνο αν τον φέρει ο δρόμος. Μια γειτονιά είμαστε, κάπου θα ξαναβρεθούμε.

No apologies

[Είδα αργά το mail που μας έστειλαν οι Μικροί Μεγάλοι για τη φωτογραφία από το που μπλογκάρουμε και δεν πρόλαβα να τη στείλω. Όμως μου άρεσε τόσο πολύ σαν ιδέα που σκέφτηκα να την υλοποιήσω κι ας μη είμαι μέρος από το βιντεάκι.]

 

 

Να ‘μια κι εγώ λοιπόν εδώ με τα κορίτσια μου. Φοράω πιτζάμες και γυαλιά οράσεως μέχρι πολύ αργά το πρωί. Ξεχειλωμένες φόρμες και ασιδέρωτα t-shirt. Όταν ξεκίνησα αυτό το μπλογκ, τη χρονιά που πέθανε ο πατέρας μου, δεν ήξερα πραγματικά τι έκανα. Σιγά σιγά άρχισα να ανακαλύπτω κι άλλα blogs, ξένα κυρίως, τόσο λαμπερά, με εκτυφλωτικές φωτογραφίες και γωνίες λήψης. Εγώ συνέχιζα να γράφω τα δικά μου. Την καθημερινότητα μου με χιούμορ, έτσι για πλάκα. Με διάβαζαν τότε. Ο αδερφός μου κι η αδερφή μου. Και τώρα αυτοί με διαβάζουν. Αλλά κάπου στο ενδιάμεσο έγινα μαμά και ανακάλυψα σιγά σιγά χιλιάδες μαμαδομπλογκς με τα οποία ταυτίστηκα εκατό φορές κι άλλες εκατό διαφώνησα. Κρυφοκοίταξα τις ζωές τους όσο με άφησαν να τις κοιτάξω. Άκουσα τα καρδιοχτύπια τους και χάρηκα με τις χαρές τους. Διάβασα τις αλήθειες τους κι έγραψα κι εγώ τις δικές μου.

Και στην τελική αυτό το μπλογκ αυτό μπορεί να προσφέρει και μόνο.

Αλήθειες από τη καθημερινότητα μου.

Γλυκόπικρες στιγμές και μέρες ευτυχίας.

Κακοφωτισμένες φωτογραφίες με κρυμμένα χαμόγελα.

Πολλή σκόνη στα ράφια αλλά καθαρή συνείδηση.

Επεισόδια της ζωής μας είναι το blogging, όχι ολοκληρωμένες εικόνες.

Όχι τα πιο ενδιαφέροντα, τα πιο γλυκά.

Τα πιο αληθινά.

 

Τώρα πια μπλογκάρω τα πρωινά, όταν η μικρή ξανα ανακαλύπτει τα παιχνίδια της και η μεγάλη χαζεύει παιδικά και το βράδυ, όταν οι ανήλικες του σπιτιού πάνε για ύπνο και οι μεγάλοι δεν ξέρουν τι να πρωτοκάνουν τις δυο πολύτιμες ώρες της ημέρας. Θα με βρείτε να γράφω στην  κουζίνα, στον καναπέ, στο μπαλκόνι.  Όπου πιάνει το wifi τέλοσπάντων.

 

See you στις «Ψηφιακές Γειτονιές».

Ατάκες Δανάης

Η Δανάη είναι 3 χρονών και 4 μηνών και λέει συνέχεια εξυπνάδες. Enjoy!

Μπαίνουμε στην τελική ευθεία με το αυτοκίνητο για το σπίτι της μαμάς μου.
- Σε λίγο φτάνουμε στον προορισμό μας.


Μιλάει η μαμά μου στο τηλέφωνο και λέει: - Χίλια Ευχαριστώ.
Δανάη: Όπως όταν σπάζει ένα βάζο.
(υποθέτω ότι ο συνειρμός ήταν με το "χίλια κομμάτια")

Σιδερώνω και πάει στα παιχνίδια της.
- Ο καθένας θα κάνει τη δουλειά του.

Της κάνω κήρυγμα ότι παραγγέλνει διάφορα να τις φτιάξω, τοστ, σοκολάτα, φρουτόκρεμα και μετά δεν τα τρώει. Με ακούει αμίλητη. Κάποια στιγμή μου λέει:
- Τώρα μαλώνουμε;


Η Μιράντα μασουλάει συνέχεια ψωμιά.
Της λέω: - Είσαι ψωμού, Μιράντα.
Της λέει η Δανάη: - Είσαι ένα ψωμού, Μιράντα.


Της ψιλοδιηγούμαι πώς γνωριστήκαμε με τον μπαμπά της, πως παντρευτήκαμε κλπ.
- Όταν αγαπηθήκαμε, σε φτιάξαμε.
- Μου βρήκατε τα κομμάτια;

Η Μιράντα ξυπνάει κλαίγοντας.
-Μήπως είδες κανένα κακό όνειρο;


Θα την κοιμίσει ο μπαμπάς της. Δεν λέει τίποτα αλλά δεν το δέχεται και 100%.
- Καληνύχτα. Θα σε σκέφτομαι από μέσα μου.


Μια νύχτα δυσκολεύεται να κοιμηθεί και ξαναέρχεται στο σαλόνι.
-Δεν μπορώ να κοιμηθώ ούτε λεπτό.
-Γιατί;
-Δεν ξέρω. Κάτι δεν με αφήνει να κοιμηθώ μέσα μου.


Για 100η φορά λέω:
-Δανάη έλα να πιείς το γάλα σου. Χωρίς πλάκα.
- Το παιδί σου κάνει κάτι καλό. Θέλει να παίξει.


Περιμένουμε τον μπαμπά της να βγει από το σπίτι να φύγουμε. Αργεί.
- Άντε μπαμπά. Μου έχεις καταστρέψει τη ζωή.


Τρώμε σκέτη πιτούλα, αυτές για τα σουβλάκια.
-Τι έχεις βάλει μέσα;
-Τίποτα, σκέτη πίτα είναι.
-Αφου μυρίζω κάτι υλικά.


Βλέπουμε Τζακ και η Φασολιά.
-Μαμά αυτοί είναι φτωχοί;
-Ναι θα πουλήσουν την αγελάδα γιατί δεν έχουν να πληρώσουν το ενοίκιο.
-Ούτε τα κοινόχρηστα;


-Αυτό το πάτωμα όλο τρίζει. Αμάν. Να το αλλάξουμε ή να πάμε σε ένα ξενοδοχείο.


-Ξέρεις πώς με είπε ο μπαμπάς; "Αγάπη μου". Νομίζω ότι με αγαπάει.


Ζωγραφίζει ένα γαμπρό και μια νύφη.
-Φτιάξε και έναν παπά.
-Δεν μπορώ γιατί δεν ξέρω να κάνω τα μούσια του.



Βλέπουμε μπάσκετ.
Της λέω: -Ωραίος ο Πρίντεζης.
- Τον θες;



-Εξηγήστε μου γιατί δεν μπορώ να πιω μπύρα.



Παίζουν με τη Μιράντα και γελάνε. "Εχουμε σπάσει γέλιο"



-Σε αγαπώ πολύ μαμά. ΠΑΥΣΗ. Αλλά θέλω να με ακούς.



Είμαστε στο δρόμο με Δανάη και Μιράντα. Με παίρνουν τηλέφωνο από το γυμανστήριο να μου κλείσουν ένα δωρεάν ραντεβού για το τμήμα αισθητικής! Τους λέω ότι δεν ξέρω πότε μπορώ, να με πάρουν από Δευτέρα.
- Ποιός ήταν;
-Από το γυμναστήριο.
-Έπρεπε να τους πεις (ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ) "Δεν μπορώ τώρα. Είμαι με τα παιδιά μου"




-Δεν ήθελα ο ντιέγκος να τελειώσει.


 

Hot air balloon party

Το Μιραντάκι μου λοιπόν έγινε ενός έτους. Τα πρώτα γενέθλια είναι τόσο συναρπαστικά για όλους εμάς αν και το ίδιο το ανθρωπάκι δεν καταλαβαίνει ακριβώς τι έχει συμβεί. Απλά ένα απόγευμα μπαίνει μπαίνει κόσμος στο σπίτι, με σακούλες και δώρα και κάποια στιγμή εκεί που παίζουμε εμφανίζεται μια τούρτα και ένα κεράκι και αυτή πρέπει να το σβήσει. Μμμμμμ.

Το πρώτο πάρτυ της Μιράντας ήταν οικογενειακή υπόθεση. Μαμά, μπαμπάς, αδερφή, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, θείες, ξαδέρφια. Όμως επειδή η μαμά είναι party animal, με την καλή έννοια, αποφάσισε να το κάνει πάρτυ με τα όλα του. Hot air balloon party. Δηλαδή πάρτυ αερόστατο. Budget friendly, να εξηγούμαστε. Και στο κάτω κάτω, δεν φταίω εγώ. Pinterest made me do it!

 

Η πρόσκληση

 

 Είναι ένα τρισδιάστατο αερόστατο το οποίο έραψα στο κέντρο με την brand new μου ραπτομηχανή. Τις περισσότερες προσκλήσεις τις ταχυδρόμησα, έτσι για να έρθει και κάτι πιο ευχάριστο στο ταχυδρομικό κουτί από το λογαριασμό της ΔΕΗ.

Η διακόσμηση

 

 

 

 Τα δύο αερόαστα αριστερά τα έφτιαξα εγώ με τη ραπτομηχανή και το καλάθι είναι ένας φελός από κρασί. Το μεγάλο αερόστατο δεξιά είναι δώρο της αδερφής μου για την περίσταση!

 

Αυτά είναι μαξιλάρια συννεφάκια στο mood του πάρτυ τα οποία επίσης έφτιαξα με τη ραπτομηχανή! Το ένα είναι ροζ και το άλλο καρώ άσπρο-μπλε. Ήταν πολύ εύκολο να τα φτιάξω και τα έχω βάλει και στο μαγαζάκι στο etsy.

 

O μπουφές

 

 

 

 

 

Αλμυρά

Πολέντα bites (πλήρης αποτυχία, δεν έφαγε σχεδόν κανείς και όσοι δοκίμασαν τους φάνηκαν άνοστα)

Donuts με λουκάνικο από Nanou Donuts (εγγυημένη επιτυχία, έπρεπε να είχα πάρει περισσότερα)

 

Γλυκά

Lemon Coconut Bars (εγώ ξετρελλάθηκα από το συνδυασμό λεμονιού-καρύδας)

Μπισκότα σε σχήμα σύννεφου (και ΟΧΙ δεν είμαι τόσο τρελή ώστε να αγοράσω κουπ πατ σε σχήμα σύννεφου αλλά έκανα άλλη πατέντα. Έκοψα τη ζύμη με κουπ πατ σε σχήμα μαργαρίτας από ένα σετ που εχω από το ικεα και μετά το έκοψα στη μέση!)

Κουταλάκια με σοκολάτα και sprinkles

Cupcakes σοκολάτα (εξαφανίστηκαν!)

Cupcakes βανίλια με βουτυρόκρεμα (δεν έφαγαν ούτε ένα)

Τοστ με μερέντα (πολύ εύκολο και φθηνό)

Μπανόφι (συνταγή του Άκη, τρώγεται πιο ωραία όταν είναι ζεστό)

 

Αναψυκτικά

Λεμονάδα

Βυσσινάδα

Πορτοκαλάδα

Καφές για τους μεγάλους

 

 

Η τούρτα

 

 

Η τούρτα ήταν απλή. Παντεσπάνι σοκολάτα και σαντιγί. Έχω κάνει και καλύτερες.

 

Τα δωράκια

 

Τα έδωσα σε μικρούς και μεγάλους. Ένα αερόστατο, αυτοκόλλητα χρωματιστά, smarties και κάτι ευρώ σοκολατάκια.

 

Και λίγα Hightlights

 

 

 

Εδώ τα κορίτσια παίζουν τη "βαρκούλα του ψαρά" με μεγάλη επιτυχία!

 

 

 

 

η φαμίλια

Τα κουμπαράκια μας από το Λονδίνο aka οι νονοί της Μιράντας παρακολούθησαν μέσω skype τη βαφτιστήρα τους να τρώει πρώτη φορά τούρτα.

 

Nα ζήσεις Μιραντάκι!!