Θαύμα

Κάτι καταπληκτικό συμβαίνει στη γειτονιά μου. Κάτι που μόλις το έμαθα με έκανε τόσο ευτυχισμένη. Είναι αυτές οι μικρές στιγμές που σε κάνουν να χαίρεσαι στη ζωή, να βρίσκεις ένα νόημα, να νιώθεις ευγνωμοσύνη για αυτούς που σε σκέφτηκαν, που ξέρουν τι θέλεις και στο προσφέρουν απλόχερα!

...ανοίγει Hondos Center απέναντι από το Carrefour!!!!!!!!

...αν ανοίξει και Zara δεν το κουνώ απεπαέ!!!!

Μάρτυρας ταλαιπωρίας

Πριν από λίγες μέρες μια καλή μου φίλη μου έδωσε ένα εκπτωτικό κουπόνι για την παράσταση της Κάτιας Δανδουλάκη «Μάρτυρας Κατηγορίας», ένα έργο που παίζεται για δεύτερη σεζόν, το οποίο δεν είχα δει πέρυσι. (Η αλήθεια είναι ότι δεν πήγα ούτε σε ένα θέατρο πέρυσι, πέρασε ο καιρός και όλο το ανέβαλλα.) Η κανονική τιμή της παράστασης ήταν 24 ευρώ και 20 λαϊκή.

Με 15 ευρώ το άτομο ήταν μια καλή ευκαιρία να δούμε μια επιτυχημένη παράσταση, άσε που θα έβγαινε κι μανούλα έξω να το ευχαριστηθεί. Λοιπόν, παίρνω και κάνω κράτηση και μου λένε έναν αριθμό να έρθω να τον ζητήσω στο ταμείο μαζί με το κουπόνι, όμως να είμαι εκεί στις 7. Στις 7 και μισή ξεκινούσαν τα κουδουνάκια. Δίνουμε ραντεβού με τη μαμά 7 παρά στο θέατρο και ησυχάζω…
Βάζω κάτι ντεμί σεζόν γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται και ξεκινάω από το σπιτάκι στις 6 και τέταρτο. Μένω στους Αμπελόκηπους και για όσους γνωρίζουν θα έπαιρνα από τη στάση στο Carrefour το 14 να κατέβω στην Πατησίων. Δυστυχώς το 14 είναι το μοναδικό μέσο μαζικής μεταφοράς που από το σημείο που είμαι πάει προς Πατησίων. Περιμένω… περιμένω… δεν έρχεται τίποτα. Δηλαδή άλλα λεωφορεία και τρόλεϊ περνούσαν, το δικό μου γιοκ. Μου ήρθε και μια ψιλή ψιχάλα, πήγε και παρά είκοσι πέντε και λέω θα πάρω ταξί. Κάνω τη γνωστή κίνηση και σε κλάσματα δευτερολέπτου κόβει ταχύτητα το ταξί και εν κινήσει στη μεσαία λωρίδα και όχι στη λεωφορειο-λωρίδα πηδάω μέσα και κλείνω και την πόρτα. Ο ταξιτζής αλλόφρων γιατί του κόρναραν οι από πίσω : «γρήγορα γρήγορα, δεν μπορώ να ξακρίσω (sic) γιατί με γράφουν οι κάμερες. Προχτές ένας συνάδελφος στον Ευαγγελισμό πήρε μια με το πόδι στο γύψο και ξάκρισε λίγο και του έκοψαν κλήση.» «Μα, συγνώμη», του λέω εγώ «ούτε για την επιβίβαση και αποβίβαση δεν επιτρέπεται; Πώς θα μπούμε δηλαδή;» Τόσος χαμός γίνεται τόσο καιρό κι εγώ νόμιζα τόσο καιρό ότι απαγορεύεται μόνο η κυκλοφορία στην λεωφορειο-λωρίδα όχι και το να πάρεις τον πελάτη. Εδώ που τα λέμε είναι λίγο παράλογο, πώς θα πεταχτεί η γριά ή ακόμη κι εγώ στη μέση του δρόμου και θα μπει στο ταξί που είναι εν κινήσει; Ε; Πώς; Άντε λέω, έπεσα σε νομοταγή ταξιτζή, θα σταματάει σε όλα τα πορτοκαλί και θα φτάσουμε αύριο. Προφητικό!



Anyway, προχωράμε λιγάκι και φτάνουμε στην Αλεξάνδρας στο ύψος του μετρό. Εκεί ο ταξιτζής-πρότυπο ξακρίζει ελάχιστα και τσουβαλιάζει έναν τυπάκο ο οποίος με λεπτή τσιριχτή φωνή και accent φώναζε «Πιδιον Ηρεως». «Πεδίον Άρεως, για πέστο σωστά.» Σε λίγο θα παίρναμε και Proficiency εκεί μέσα. Αφού ο αλλοδαπός το είπε πέντε έξι φορές δυνατά και του κολλήσαμε και αστεράκι στο τετράδιο για το excellent πετάγεται ο ταξιτζής και μου λέει: «Κοπελιά την ξέρεις τη διαδρομή σου γιατί επειδή μου κορνάρανε όταν σε πήρα ξέχασα να βάλω το ταξίμετρο» Τον κοιτάω απορημένη, βρε τον νομοταγή πάει να μου την φέρει. «Ε, δεν θα το βάλετε τώρα; Θα προσθέσουμε και λίγο ακόμα.» «Ε, ναι, ναι θα το βάλω!» Ναι, καλά!


Και μετά πέσαμε πάνω στον τοίχο….

Δεν κουνιόταν τίποτα, σημειωτόν, ούτε σε παρέλαση να ήμασταν. Τουκου τούκου τούκου τούκου, φτάσαμε μέχρι τα μέσα της Αλεξάνδρας ενώ μας προσπερνούσαν και κάτι ζητάδες. Κάτι έχει γίνει, δεν μπορεί. Εντωμεταξύ αν ο μπροστινός δεν ήθελε να πάει «Πιδιον» θα έλεγα στον ταξιτζή να κόψουμε λίγο δεξιά μπας και βγούμε Πατησίων πιο εύκολα. Και ξαφνικά ο φιλαράκος λέει το μαγικό «αφήστε με εδώ, δεν πάει άλλο», το χρυσούλι μου. Στρίβουμε, μετά την καθοδήγησή μου, στο επόμενο δεξιά και φυσικά συναντάμε κι άλλη κίνηση γιατί όλοι οι εξυπνάκηδες κάνανε το ίδιο.



Η ώρα πλησίαζε επικίνδυνα 7 και παίρνω τη mother στο κινητό να της πω να πάει να παραλάβει τα εισιτήρια γιατί θα αργούσα. Χτυπάει, χτυπάει, γιοκ. Ξαναπαίρνω. Το σηκώνει ο αδερφός μου. «Τι; Δεν το πήρε μαζί της;» Δεν είχε πάρει το κινητό μαζί της και τώρα άστα βράστα. (όπως μου εξήγησε μετά δεν θα ήξερε πώς να το κλείσει μέσα στην αίθουσα και προτίμησε να το αφήσει σπίτι, δηλαδή εμείς μπρίκια κολλάμε;) Δεύτερη κλήση, στο θέατρο. «Γεια σας, έχω κάνει κράτηση και δεν θα προλάβω να είμαι στην ώρα μου, υπάρχει κανένα πρόβλ..» δεν πρόλαβα να τελειώσω την φράση μου και «Εντάξει, εντάξει μην ανησυχείτε!» Ωραία, να πει και στην Δανδουλάκη να περιμένει κανά πεντάλεπτο γιατί μάλλον ούτε στην ώρα που αρχίζει η παράσταση θα είμαι.
Με τα χίλια ζόρια φτάνουμε Ευελπίδων και για λίγο κυλάμε σε φοβερές ταχύτητες. 30 χλμ/ώρα. Βλέπουμε και το πανό, ο Χαλβατζής είχε ομιλία στο «Πιδίον» και γι’ αυτό γινόταν της π… Λες το αλλοδαπό να ήταν κρυφοκνίτης;




Μετά από λίγο small talk με τον ταξιτζή για την πολιτική κατάσταση και γιατί να τους ψηφίσουμε κι όλοι τα ίδια κάνουν, είδαμε να ξεπροβάλλει η Πατησίων, τι χαρά! Με παίρνει κι η μαμά από το περίπτερο και λέει «Που είσαι;», «Έρχομαι αλλά θα αργήσω, πήγαινε στο ταμείο και πάρε τα εισιτήρια και μην ξαναξεχάσεις το κινητό σου!» «Αφήστε με όπου μπορείτε» του λέω, μη με αφήσει πάλι στη μέση του δρόμου και με πατήσουν τελευταία στιγμή, τώρα που κατάφερα να φτάσω. Το ταξίμετρο έγραφε 7,5 ευρώ και περίμενα να μου πει παραπάνω αλλά τελικά δεν είπε τίποτα. Με άφησε στην ακρούλα και ουφ έφτασα αισίως στις 7 και εικοσιπέντε. Μια ώρα μετά δηλαδή…
Η παράσταση άργησε να αρχίσει αφού το ίδιο πρόβλημα με μένα είχαν και κάποιοι ηθοποιοί. Άλλά άξιζε τον κόπο…



[με ενθουσίασαν τα σκηνικά της παράστασης αλλά και η μουσική και τα κοστούμια (από Λουκία και Τσέλιο παρακαλώ…) και φυσικά οι ερμηνείες, κι ο Κατρανίδης που δεν μου αρέσει και πολύ ήταν πολύ καλός, φυσικά η Δανδουλάκη πανέμορφη και πάρα πολύ αδύνατη, έμοιαζε με κοριτσάκι από κοντά. Το κλου της παράστασης είναι ότι στο δεύτερο μέρος που γίνεται το δικαστήριο παίρνουν κάποιους από το κοινό και τους κάνουν ενόρκους, μάλλον τους το πρότειναν στο διάλειμμα. Πολύ καλό γιατί στο τέλος αυτοί λένε την ετυμηγορία που έχουν σε ένα φάκελο. Ανατροπές βέβαια και πολύ καλό το τέλος. Ε, Αγκάθα Κρίστι είναι αυτή. Αναλυτικά η παράσταση:
ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ της Αγκάθα Κρίστι
Σκηνοθεσία.-σκηνογραφία.: Αντ. Καλογρίδης. Παίζουν: Κ. Δανδουλάκη, Κ. Σπυρόπουλος, Δ. Κατρανίδης, Αρ. Μουτούση, Σ. Αθανασιάδου. Μετάφραση.: Μ. Πλωρίτης. Κοστούμια.: Λουκία, Μ. Τσέλιος.]

Βέβαια εγώ την πλήρωσα κανονικά την παράσταση με το ταξί του πηγαιμού αλλά και του γυρισμού, αφού όταν βγήκαμε (ευτυχώς δεν έβρεχε) μόλις είχε τελειώσει η ομιλία (είχε και πορεία παράλληλα) και αρχίζανε δειλά δειλά να βγαίνουν τα τρόλεϊ, για το 14 ούτε λόγος. Ξαναπήρα λοιπόν ταξί, άλλα 3 ευρώ, με τον ταξιτζή να με ρωτάει αν μου αρέσει το λαϊκό άσμα που ακούγαμε το οποίο έλεγε «Γέλα κυρία μου, γέλα μαζί μου, γέλα κυρία μου, γέλα καλή μου» το οποίο δεν γνώριζα (συγνώμη κύριε Καφάση, να ‘ναι καλά το google που ενημερώνει και τις νέες γενιές) και του το είπα με αποτέλεσμα να μη μου ξαναμιλήσει μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι.


Μια ωραία παράσταση. Έπρεπε όμως να λουστώ με τόση ταλαιπωρία στους δρόμους της Αθήνας; Τα 3 γκολάκια της Εθνικής με αποζημίωσαν. Και μπόνους έκπληξη, η αγάπη είχε φτιάξει την σπεσιαλιτέ, κοτόπουλο με σάλτσα μουστάρδας. Τι άλλο να ζητήσω Θεέ; Μήπως να σταματήσω να γκρινιάζω;

True Lies

Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι. Βαριέμαι να γράψω στο blog, να κάνω το οτιδήποτε, με έχει πιάσει μια μελαγχολία και μια θλίψη ανεξήγητη, καλά κάνει και μου τη λέει ο αδερφός μου. Θέλω να ξεφορτωθώ αυτόν που μου έχει κάτσει στο στέρνο και κάθε βράδυ με κάνει και νιώθω έναν κόμπο στον λαιμό. Να τον πιάσω από το μαλλί και να τον πετάξω από το μπαλκόνι. Δεν είναι κάποιος συγκεκριμένος ο κύριος, είναι η όλη αίσθηση της αναμονής που παρακράτησε, της ανικανοποίητης αίσθησης. Ευτυχώς το ρίχνω στη μαγειρική και ξεχνιέμαι. Να θυμηθώ να μην παχύνω όμως. Χτες πήρα κάτι μήλα αλλά επειδή μου βγήκαν λίγο μαλακά είπα να τα κάνω μηλόπιτα. Κι έγινε τέλεια. Για ερασιτεχνική πολύ καλή. Το βλέπετε εξάλλου ότι η μισή εξαφανίστηκε.

Το πρώτο μάθημα στα σεμινάρια κινηματογράφου ήταν λίγο απογοητευτικό, εγώ νόμιζα ότι θα είναι κάτι σαν ιστορία του κινηματογράφου αλλά αυτός θέλει να μας βάλει να συνεργαστούμε και να κάνουμε ταινία ή ντοκιμαντέρ. Το κάνουν κάθε χρόνο, λέει και με μεγάλη επιτυχία. Δεν έχω και τόσο όρεξη να το κάνω αυτό. Το θέμα τώρα είναι άλλο; Τι ψηφίζουμε;

ΜΗΠΩΣ ΚΑΝΕΙ ΛΙΓΟ ΚΡΥΟ

My escape

Σε μια υπαρξιακή αναζήτηση που περίεργα με τριγυρνάει σαν γρίπη αυτές τις τελευταίες μέρες είπα να κάνω το μεγάλο βήμα και να πάρω μέρος σε κοινωνικές δραστηριότητες, να βγω από το σπίτι δηλαδή, να κάνω πιο εποικοδομητικά πράγματα από το να βλέπω πρωινάδικα και να ψάχνω να βρω τα όμοια τετράγωνα στο νέο, πρωτότυπο παιχνίδι της Ελένης Μενεγάκη.

Έτσι πήρα τον κατήφορο, τη Βασιλίσσης Σοφίας, τον πιο όμορφο δρόμο της Αθήνας και στρίβοντας στη Σόλωνος κατέβηκα στην Νομική. Όχι για να πάρω φρέντο από το Everest ούτε να δώσω κατατακτήριες για Νομική (εξάλλου γι’ αυτό θα μου χρειαζόταν ένα πρώτο πτυχίο) αλλά για να περάσω απέναντι στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων και να κατευθυνθώ στο τρίτο γραφείο δεξιά, να κάνω αίτηση για δωρεάν (τζάμπα) σεμινάριο για τον Κινηματογράφο που προσφέρει ο Δήμος στους κακόμοιρους πολίτες αυτής της πόλης. Πέρασα κι από το πρωτόκολλο όπως ορίζει ο νόμος και το μεθεπόμενο Σάββατο ξεκινάω. Ελπίζω να είναι ενδιαφέρον, νεότερα για αυτό σε δύο εβδομάδες.

Το απόγευμα είπα να ανηφορίσω για το Μέγαρο Μουσικής, αρχίζουν οι ομιλίες στο Megaron Plus και πέρσι δεν πήγα ούτε μια φορά. Φέτος είπα να το καθιερώσω και πήγα από τις 5 και μισή να πιάσω σειρά γιατί έτσι γίνεται εκεί, πολιτισμός και ουρά μαζϊ. Να περιμένεις να πάρεις δελτίο προτεραιότητας για να μπεις. Αλλά άξιζε. Μίλησε ο κύριος που έφτιαξε το γήπεδο Μπράγα στην Πορτογαλία, εκεί που έπαιξε κι Ελλαδίτσα στο Euro και κέρδισε. Ο κύριος Eduardo Souto Moura ήταν γλυκύτατος και έδειξε και είπε καταπληκτικά πράγματα ακόμη και για μένα που δεν ήμουν φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής (όπως τα 2/3 του κόσμου εκεί). Ήταν μια ωραία βραδιά, είναι ωραία εκεί έξω. Αύριο πάω Νύχτες Πρεμιέρας επιτέλους…

On the horns of dilemma

Να πάω ή να μην πάω στις Νύχτες Πρεμιέρας; Για πες.
Να πάρω διαρκείας ή να μην πάρω;

Soundtrack

Έβαλα μερικά τραγουδάκια στο κινητό και τώρα κυκλοφορώ με ακουστικά στην πόλη… Αυτό που κορόιδευα μερικά χρόνια πριν, το κάνω κι εγώ τώρα. Περπατώ και φτιάχνω το soundtrack, δεν νιώθω αποκομμένη, νιώθω πιο ζωντανή την πόλη. Αγαπημένο τραγούδι; Jem-24, σε ταξιδεύει…
Είχα και μια καλή υπόσχεση, την βάζω στο τσεπάκι μου και προχωρώ…

Τι θα ήθελα

Θα ήθελα να μου τελειώνει η μπαταρία από το laptop
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα είμαι διαρκώς σε κίνηση και δεν θα το αφήνω να αραχνιάζει στο γραφείο του σπιτιού συνεχώς συνδεδεμένο και στην πρίζα να κατεβάζει αβέρτα επεισόδια του Lost, Prison Break, Nip Tuck και ταινίες, τραγούδια, φωτογραφίες.


Θα ήθελα να χρησιμοποιώ πιο συχνά τα ταπεράκια μου
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα τρώω κάπου έξω, σε μια άλλη κουζίνα, με συναδέλφους, συζητώντας για το χτεσινοβραδινό δελτίο του Αντ1, σχολιάζοντας την ψύχρα στο στούντιο.


Θα ήθελα να βάζω βενζίνη πιο συχνά
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα κάνω χιλιόμετρα κάθε μέρα και θα ψάχνω να παρκάρω και θα ακούω Best στο δρόμο και το απογευματάκι η Κηφισίας, πνιγμένη στην κίνηση, θα μου αρέσει.


Θα ήθελα να βάλω το ξυπνητήρι να χτυπήσει στις 8
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα έχω πέντε λεπτά να σκεφτώ τι θα φορέσω, άλλα πέντε να πλύνω δόντια, κρέμες, μεικάπια και λιπγκλος.


Θα ήθελα να έχει νόημα το κάθε 15
Γεγονός που θα σημαίνει ότι κάτι θα «μπαίνει» και θα «βγαίνει» εκείνες τις μέρες και θα μου αρέσει πολύ χωρίς να πηγαίνει το μυαλό μου στο πονηρό.


Θα ήθελα να αγοράσω ημερολόγιο για το 2007
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα έχω λευκές σελίδες να γεμίσω, αβγδ τηλέφωνα να συμπληρώσω και τον σελιδοδείκτη να γυρνάω στη σωστή σελίδα κάθε μέρα και να ενημερώνομαι για τη δύση και την ανατολή του ηλίου.


Θα ήθελα να ξαναφάω πενιρλί του Ελευθεριάδη
Γεγονός που θα σημαίνει ότι με ένα τηλέφωνο θα μου τα φέρνουν, εδώ δεν κάνουν delivery, είναι μακριά.


Θα ήθελα να βλέπω χαμογελαστές φατσούλες
Γεγονός που θα σημαίνει ότι δεν θα βλέπω Μενεγάκη, ούτε La sousourela, ούτε το ξεκίνημα του Πρωινού Καφέ με την Ελεονόρα Μελέτη.


Θα ήθελα να μην ξέρω ποιόν θάβει η Τατιάνα
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα μπαίνω μόνο στο www.medianews.gr για να ενημερώνομαι.



Θα ήθελα να βρω μια δουλειά.

YET

Λευκάδα, Χίος, Σμύρνη, Εύβοια, Lost 2, μαύρισμα όπως στα 16, βιβλία στην αμμουδιά, φαγητό της μαμάς, δεύτερο ποτό, daquiri, καφές, αναποδιές με το αυτοκίνητο, ποδήλατο, πεζοπορία, βόλτα, ηλιοβασίλεμα, καμία αγγελία, κανένα τηλεφώνημα, μόνο βουτιές και κόκκινα μάτια, που και που από το κλάμα, μια ανάμνηση, εδώ που βρίσκεσαι είναι αναπόφευκτο να μη θυμηθείς, κι όμως θα γυρίσεις πίσω μια μέρα, θα βάλεις το λαπτοπ στη θέση του και θα ξεκινήσεις τη δουλειά σου, μέχρι να σε προλάβει η έκπληξη...

ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΑ

ΜΙΚΡΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ

ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ

The Moment Britney Didnt Want You To See - video powered by Metacafe

Έρχονται οι διακοπές, φεύγουν τα κιλά

Πεινάω, η δίαιτα συνεχίζεται για πέμπτη εβδομάδα. Πεινάω και κανονίζω διακοπές, τελικά θα πάμε Λευκάδα, είχαμε ξεκινήσει απο Μπανκόνγκ (αλλά σόρρυ λάθος εποχή, έχει μουσώνες), μετά Ντουμπάι, εδώ και 5 χρόνια λέμε να πάμε (αλλά σόρρυ λάθος εποχή, έχει 40 βαθμούς, feels like 44), οπότε πάμε Πόρτο Κατσίκι και βλέπουμε. Κλείσαμε ήδη δωμάτιο και θα φορτώσουμε πάλι το micra και ζουμ ζουμ.
Ουφ. Όποιος ξέρει Hints and tips για Λευκάδα να μιλήσει τώρα.

Φάε μια κουτουλιά Ζιντάν...

Αν είναι δυνατόν, ο παίκτης πρότυπο, τι πράγματα είναι αυτά.
Ο σπορκάστερ στον κόσμο του, να λέει ότι η Ιταλία βγήκε πρωταθλήτρια... Ευρώπης και να σχολιάζει τα χρωματιστά χαρτάκια που έπεφταν στα κεφάλια τους, αλλά ήταν ολόλευκα, άσπρα χαρτάκια. Και ο διπλανός, δεν λέω καλός, αλλά ας έβαζαν την Αμαλία να τα πει, πιο καλά και χτες και σήμερα. Και ούτε ένα σχόλιο, έλειπε ο αρχηγός της ομάδας από την απονομή, ο Ζιντάν να κουτουλιέται στα αποδυτήρια και ο σπορκάστερ να έχει χαθεί στις κορδέλες, να ζει το δικό του καρναβάλι. Όσο για τους Ιταλούς είδαμε και το βρακί τους και καταλάβαμε γιατί βλέπαμε τόσο καιρό ΜΟυντιάλ. Πάω να δω Goalywood, να γελάσω τελευταία φορά με Λάλα και Ταγματάρχη γιατί αυτή η εκπομπή είναι για γυναίκες αν δεν το έχετε καταλάβει ακόμη....
Έχε γεια Ζιντάν και μπράβο σου που με απογοήτευσες!

Exotic dreams

Ονειρευόμαστε εξωτικές παραλίες...
Είναι κοντά;

Μια ατάκα

"Μαμά αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που παίρνεις."
Ατάκα μπόμπιρα προς τη μαμά του στο σούπερμαρκετ.

Μπορείτε να μου πείτε

Πώς μαζεύονται κάθε βράδυ γύρω στα δέκα άπλυτα ποτήρια στον νεροχύτη ενώ είμαστε δύο άτομα στο σπίτι;
Από πού έρχεται η μουσική του πιάνο κάθε απόγευμα;
Που βρίσκονται όλη μέρα οι απέναντι και γιατί υπάρχουν συνεχώς απλωμένα ρούχα στο μπαλκόνι τους;
Γιατί παίζω isketch μαζί με δεκαπεντάχρονα αμερικανάκια και με κερδίζουν;

239 ευρώ για κλιματιστικό (αγορά, μεταφορά και εγκατάσταση) είναι απελπιστικά λίγα ή δεν θα εκραγεί όταν το ανάψω;

Πόσα live έχει βγάλει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης φέτος;

Να είχα χρόνο για μια ζωή…

Να πηγαίνω ταξίδια μαζί σου εξωτικά, κοντινά, μακρινά, μέχρι απέναντι

Να ξυπνάω στην αγκαλιά σου και να βλέπω την αγάπη σου να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα

Να σου χαρίζω μικρές στιγμές που θα θυμόμαστε για πάντα

Να μου μαγειρεύεις πεντανόστιμα φαγητά κι εγώ μετά να κάνω δίαιτα

Να πλατσουρίζουμε στη θάλασσα και να μοιραζόμαστε το ίδιο αντηλιακό

Να απολαμβάνουμε τη όμορφη βεράντα κάνοντας σχέδια για εκείνο το μέλλον

Να σε βλέπω να διαβάζεις την κυριακάτικη ψάχνοντας για το επόμενο ταξίδι μας

Να σε φιλάω τρυφερά κάθε φορά που γυρίζεις στο σπίτι

Να σε γλυκαίνω με ζελέ φράουλας τα απογεύματα

Να κάνουμε μαζί σχέδια ζωγραφίζοντας καρδούλες

Να σε κοιτάζω και να ξέρω τι σκέφτεσαι

Να σε κοιτάζω και να νιώθω πόσο πολύτιμος είσαι για μένα

Να σε αγαπώ για 5, 7, 10, 30, 50, 100 χρόνια ακόμη και να μη μου φτάνει

Να βρίσκω μικρές αφορμές για να σου δείχνω την αγάπη μου

Να περπατάμε μαζί σε άγνωστες πόλεις με ταξιδιωτικούς χάρτες

Να απογειωνόμαστε χωρίς να μου αφήνεις το χέρι ούτε στιγμή

Να γελάς με τα χαριτωμένα αστεία μου κι εγώ με τα δικά σου

Να κάνουμε πρόβα τζενεράλε με την Παναγιώτα στο κρεβάτι μας

Να στρίβεις το κλειδί στην πόρτα και να σε περιμένω

Να σε παρακινώ να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα

Να είσαι πάντα το άλλο μισό που πάντα ήταν δίπλα μου

Να πάμε θερινές βολτίτσες, νοερά ή πραγματικά

Να ξοδεύουμε χρήματα μαζί σε χαζομάρες που μας αρέσουν

Να πιστεύουμε στα ίδια πράγματα με την ίδια υπομονή

Να είμαστε ένα και τόσο ευτυχισμένοι για πάντα

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΚΠΕΜΠΕΙ S.O.S, ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ?

Φθορά

Πως χάνω τον έλεγχο
Και πέφτω πάλι στη μάχη
Ενώ δεν πρέπει πια
Σκαλίζω πάλι τη στάχτη
Πως χάνω τον έλεγχο
Και στο μυαλό και στο σώμα
Κι ενώ δεν πρέπει πια
Εγώ σε θέλω ακόμα

Το ξέρω. Θα είναι από εκείνα τα καλοκαίρια που κάνει αφόρητη ζέστη, μου τελειώνουν τα τσιγάρα και βαριέμαι να βγω έξω, που κάνω δίαιτα και πεινάω και θέλω να σε φάω και να μην αφήσω κοκαλάκι.
Δεν έχω ιδέα γιατί βαριέμαι τόσο πολύ, νομίζω πως η ανία θα μου φάει τα σωθικά, θα με καταπιεί ολόκληρη και θα χαθώ.
Φαντάσου, βλέπω μουντιάλ, θα σου πω για τη Γκάνα, την ομάδα που κέρδισε την Τσεχία, έχει συνταγματική δημοκρατία για πολίτευμα και μέσο όρο ζωής τα 58,87χρόνια.
Νυστάζω, κλείνουν τα μάτια μου σε άσχετες ώρες, προγραμματίζω δουλειές και τις αφήνω, μόνο κοιλιακούς κάνω, αυτοί θα μου χρειαστούν άμεσα.
Αυτό είναι που λένε «είμαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας»;

Περιμένοντας

Άλλοι περιμένουν ένα μωρό...


...άλλοι το καλοκαίρι...

...κι εγώ να χτυπήσει το τηλέφωνο

να με θέλουν για δουλειά!


Άλλα που τέτοια τύχη!

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΥΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΑΔΕ...

...ένα σχόλιο από τον αδερφό μου, που επειδή μπαίνει όποτε του καπνίσει και διαβάζει τα γραμμένα μου, έκανε comment στο ποστ σήμερα και είναι τόσο καλό (να μην πέσει να μας πλακώσει) που θα χαθεί εκεί κάτω, ποιός να ανατρέξει σε παλιές ιστορίες... read it please! Έχει το δίκιο του ο νέος, εκκολαπτόμενος χημικός.

ωραίο το κείμενο... κι επειδή είμαι γεννημένος στο όριο αυτόν τον 2 χρονολογιών '81 λογικά αφορά κι εμένα... αλλά πολύ κλάψα ο δικός σου... κι όλοι εσείς που συγκινηθήκατε και θέλετε να τα ζήσουν και τα παιδιά σας... σταματήστε να διαβάζετε blog...πιάστε το χαρτί και το μολύβι και αρχίστε να στέλνετε γράμματα και κάντε και συλλογή γραμματοσήμων... φύγετε από οποιαδήποτε πολύ είστε πουλήστε το pc σας χαρίστε την adsl σας.. και πάτε στα χωριά σας...όπου σας πληροφορώ ακόμα τα παιδιά παίζουν με μπάλες, κάνουν μπάνια, κατουράνε τους φράχτες και διασκεδάζουν... όλα είναι θέμα επιλογών! όπως είπα ωραίο το κειμενάκι αλλά μην ψαρώνετε...ειδικά εσείς που θέλετε να γίνετε συγγραφείς ξέρετε ότι όταν κάτι το γράψεις όμορφα μπορεί να σε πείσει ακόμα κι αν δεν είναι αλήθεια! κι όποιος κατάφερε να κάνει αυτά που λέει το κείμενο στην "κολοαθήνα" πριν το 80 πριν το 90 πριν το 1821 μάλλον ζούσε σε μια άλλη Αθήνα που τότε ήταν επαρχία! ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΑ...ΙΣΩΣ ΠΑΛΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑΣ!

Παναγιώτα Rocks!

Τρία ξεκαρδιστικά περιστατικά από προχτές που είχα το ανιψάκι στο σπίτι!

(Ζωγραφίζοντας σκίτσα Disney τυπωμένα στο εκτυπωτή από ένα site)
- Και που τα βρίσκετε αυτά;
- Στο ίντερνετ, έχει κάτι σελίδες με σκίτσα.
- Είναι και ο Μπάμπης;
- Ποιός Μπάμπης;
- Έχει και τον Μπάμπη;
- Ά!!! Τον Bambie!!!!!!!


(Εγώ στον έναν καναπέ, ο Δημήτρης με την Παναγιώτα στον άλλον)
- Ζούπηξε την λίγο από εμένα.
(την γαργαλάει)
- Τι κάνεις παιδί μου;
- Μου το παρήγγειλε η Ελένη.
- Και τι είμαι εγώ; Σουβλάκι να με παραγγείλεις;


Η Παναγιώτα σε μένα:
- Ο Δημήτρης μου είπε ότι πεινάει σαν λύκος!
- Αλήθεια;
(Δημήτρης) - Ναι, πεινάω σαν λύκος και μπορώ αν θέλω να φάω κι εσένα.
- Να με φας; Ολόκληρη; Με μια μπουκιά; Πρέπει να με κόψεις κομματάκια. Αλλά το στόμα μου θα μιλάει!



Να γελάσει λίγο το χειλάκι, να σκεφτούμε θετικά, τα γέλια αυτά τα χαρίζω στον Άλεξ, την μικρή ψυχούλα που χάθηκε τόσο άδικα και καταδικάστηκε τόσο νωρίς...

Όνειρο και πραγματικότητα

Είναι δύσκολο να γίνεις συγγραφέας...
Mπροστά στον φορητό υπολογιστή. Aνία. Δύο τρεις λέξεις και ξανά delete. Δίπλα ένα τασάκι αποτσίγαρα ξεχασμένα εκεί επίτηδες. Για να αποπνέουν τη βαριά ατμόσφαιρα της περισυλλογής. Tο δωμάτιο είναι πολύχρωμο. Πορτοκαλί κουρτίνες, λαχανί ο τοίχος, παντού κολλημένες αφίσες και σημειώματα στους τοίχους. Ίσως γι’ αυτό να μην μπορώ να συγκεντρωθώ. Ψάχνω την άκρη. Tην αρχή του δικού μου μυθιστορήματος. Tου πρώτου γιατί μετά θα ακολουθήσουν κι άλλα. Kαι θα κάνω κτήμα μου την φράση «Έργα της ιδίας». Πόσο πολύ μου αρέσει αυτή η φράση.

Προσπαθώ να γίνω συγγραφέας. Mια από τις μικρές, εκολλαπτόμενες που εμφανίζονται από το πουθενά και κάνουν το μεγάλο μπαμ. Με τις χιλιάδες γνώσεις, σπουδές σε άσχετα αντικείμενα και ενδιαφέροντα εκτός των συνηθισμένων. Xόμπυ εναλλακτικά της συλλογής γραμματοσήμων. Aπό εκείνες που μένουν στο παρασκήνιο μετά την μεγάλη επιτυχία, που αποφεύγουν με τέχνη τους δημοσιογράφους και συνεχίζουν να κουβαλούν μαζί τους το μύθο του καλού συγγραφέα.

Πιστεύω πως είναι απλό! Bρίσκεις μια καλή ιδέα και ξεκινάς. Kαι μετά ρολάρει στο χαρτί και δεν σταματάς να γράφεις μέχρι να έχεις σκοτώσει όλους τους ήρωες σου. Eίμαι ήδη εχθρική απέναντι τους. Ίσως γι’ αυτό και περιφέρονται πάνω από το κεφάλι μου και αρνούνται να αποτυπωθούν στο χαρτί. Στην οθόνη του υπολογιστή. Ξέρουν ότι θα έχουν άσχημο τέλος, ανατρεπτικό, από αυτό που θα κάνει τον αναγνώστη να πεταχθεί από τη θέση του διαβάζοντας τις τελευταίες γραμμές. Mια ανατριχίλα χιτσκοκική.

Πρέπει να μάθω πολλά πράγματα πριν ξεκινήσω. Ενα μυθιστόρημα κρύβει μέσα του δεκάδες, εκατοντάδες άλλους συγγραφείς που εκούσια ή ακούσια έχουν προσθέσει κάτι στο τελικό αποτέλεσμα. Δεν ξέρω από που να αρχίσω. Mάλλον μια σωστή αρχή είναι να διαβάσω κι άλλα πολλά βιβλία. Nα ταξιδέψω. Nα γνωρίσω καινούριους ανθρώπους που θα μου χαρίσουν την έμπνευση. Που θα γίνουν οι δικοί μου χαρακτήρες.

Αυτό που ξέρω είναι ότι κλείνω φέτος σχεδόν 9 χρόνια στην Αθήνα.
Και τι έχω μάθει;

Ότι δεν ξέρω τίποτα για την Αθήνα. Ή σχεδόν τίποτα.

Επέλεξα να ζω κλειστά. Δεν ξέρω καν αν το επέλεξα αλλά δεν βγαίνω όσο θα ήθελα και δεν είναι μόνο θέμα οικονομικό.

Θυμάμαι τον πρώτο χρόνο που ήρθα στην Αθήνα παρατηρούσα το μπαράκι κοντά στο σπίτι μου και νόμιζα πως θα γίνει το στέκι μου. Πως γυρνώντας από τη σχολή μου θα άραζα στο μπαρ και θα μίλαγα με τον μπάρμαν. Κατά βάθος θα πρέπει να νόμιζα ότι ήμουν η Μπρέντα από το Beverly Hills και ότι το μπαράκι στη γωνία ήταν το Peach Pit. Τι θυμήθηκα τώρα! Όμως δεν απέκτησα στέκι, δεν ήταν του χαρακτήρα μου, πήγαινα παντού, σχεδόν παντού αλλά δεν είχα στέκι.

Έμαθα ότι στην Αθήνα μπορείς να βρεις κυριακάτικες εφημερίδες από το Σάββατο το βράδυ. Στα λιγοστά ξενύχτια μου για να τονώσω την εικόνα μου, να ανεβάσω την ψυχολογία μου, αγόραζα εφημερίδες από το Σύνταγμα ξημερώματα Κυριακής. Και γύρναγα σπίτι αφήνοντας τον πακτωλό των γνώσεων μαζί με τα cd και τα dvd στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι. Τώρα 9 η ώρα του Σαββάτου, μπορείς να βρεις Κυριακάτικη, Α’ έκδοση, στη γειτονιά μου.

Έμαθα ότι αν πας στην Εκκλησία σε μια ξένη πόλη, θα σου φανεί περίεργο. Πόσο μάλλον όταν έχεις συνηθίσει να εμφανίζεσαι σε μια επαρχιακή πόλη που η Εκκλησία είναι τόπος συνάντησης και κουτσομπολιού. Εδώ μπορείς πραγματικά να ανάψεις το κεράκι σου με την ησυχία σου. Αλλιώς ακούγονται όλα στα αυτιά σου.

Η Αθήνα είναι πάντα μπροστά σου, απέραντη και σκοτεινή, έξω από την πόρτα σου, ένα βήμα, προσιτή, για να την ανακαλύψεις. Μπορείς να επιλέξεις εσύ τον χρόνο και τη στιγμή.

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

Ήρθε στο e-mail μου, με συγκίνησε και θέλω να το μοιραστώ...

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985


H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια
γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό
ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.


Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το
«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια
και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα
χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες
χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές
γωνίες.


Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες
κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε
ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν
έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε
όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα
φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν
κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος
για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με
πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και
όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να
κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως
κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια
νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.


Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες
με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να
βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας
έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση,
όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!


Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους
φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους
γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;


Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε
να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο
άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι. Τι φρίκη!


Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες
στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς
μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην
άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο
chat room και γράφοντας ; ) : D : P


Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά
μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά
παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.


Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να
μεγαλώσεις σαν παιδί...

Λεπτομέρειες

Τελικά μερικές φορές η τύχη σου χαμογελά. Προς το παρόν μου έχει κλείσει το μάτι. Συμβαίνουν τόσα πολλά τις τελευταίες μέρες, κατά τα άλλα φαινομενικά ήρεμες ημέρες.

Απέναντι μετακόμισαν κάτι παιδάκια, κάνουν πολύ φασαρία αλλά είναι ωραίο θέμα για παρακολούθηση, για κουτσομπόλα καλή είμαι, και για αργόσχολη μάλλον.

Τη Δευτέρα έχω ένα σημαντικό ραντεβού οπότε ίσως να σταματήσω να είμαι αργόσχολη. Στην πραγματικότητα είναι ένα ραντεβού αίνιγμα. Στη συγκεκριμένη δουλειά με έχουν καλέσει δύο φορές για συνέντευξη, να με δουν δύο διαφορετικά άτομα, ο διευθυντής και η υπεύθυνη δημιουργικού, τώρα με θέλει ο διευθυντής πάλι.
Λες να έχουμε είδηση; Λες να μου χαλάσουν οι καλοκαιρινές μου διακοπές και να βρω δουλειά; Χαχαχαχααχα. Πολύ αστείο.

Η μανούλα είναι μακριά αλλά περνάει όμορφα, ο αδελφούλης κάνει τα μπάνια του με την παρέα του, η αδελφούλα τρέχει με τον Βασίλη στον Πανελλήνιο. Η Παναγιώτα χτες στο τηλ. : «Κουρεύτηκα και τώρα δεν ιδρώνω. Και ο Στάθης στο σχολείο μου είπε ότι μοιάζω σαν τρελή με αυτό το κούρεμα, κι εγώ του είπα… γιατί κόκκινα είναι; Αν ήταν κόκκινα θα ήμουν σαν τρελή.»

Απόψε θα πάμε στα μπουζούκια, στον Βέρτη συγκεκριμένα, μας βγάζει έξω μια φίλη για τα cumpleaños της, αλλά καλύτερα να μη το φωνάζω! Όχι, δεν είναι ότι δεν θέλω να πάω αλλά κάθε βράδυ διπλοκλειδώνω με έχει πιάσει ένας φόβος ότι κάποιος θα μπει στο σπίτι και θα μας κλέψει, οπότε καλέ μου κλέφτη ας μην είσαι τουλάχιστον blogger και μάθεις ότι θα λείπω από το σπίτι απόψε το βράδυ. Τουλάχιστον μην πάρεις το λαπ τοπ.

Τι συναισθήματα έχεις σήμερα λοιπόν εσύ που με διαβάζεις;
Εγώ;

αγωνία (θα πάω κομμωτήριο σε λίγο και δενξέρω αν θα πετύχει το χτένισμα)

απορία (τι θα γίνει στο ραντεβού τη Δευτέρα)
ικανοποίηση (έφτιαξα τέλειο κέικ στο καινούριο μου μίξερ, κι αυτό δώρο για τη γιορτή μου από τη μαμά όμως)
βαρεμάρα (πρέπει να βγάλω τα ρούχα από το πλυντήριο, εδώ και ώρα δεν το ακούω)
γλυκιά γεύση (πλησιάζει η επέτειος με το μωράκι μου, 6 χρόνια φέτος από τότε που τα φτιάξαμε, ένας χρόνος αρραβώνα και κάπου στα 27 χρόνια γνωριμίας, καλό ε;)
έννοια (για τη μαμά, κληρονομημένη από τη μαμά, για την αδερφή, τον αδερφό, τα ανιψάκια, να είναι όλοι καλά, γεροί και πάντα κοντά μου, όσο μακριά κι αν βρίσκονται)
ενθουσιασμό (χτες μας επισκέφτηκε η ξαδερφούλα που μένει τώρα κοντά στο Δουβλίνο και έπεσε η ιδέα να την επισκεφτούμε το καλοκαίρι, αχ να αρχίσω να ψάχνω για εισιτήρια, λες τελικά να μας τα χαλάσει όλα αυτή η δουλειά; )
ενδιαφέρον (για τη συνέχεια στο τεράστιο βιβλίο που ξεκίνησα να διαβάζω, λέγεται «Σπίτι από φύλλα» και είναι ένα τέρας που θα με φάει ολόκληρη)

Μπορείτε τώρα να μου πείτε γιατί μου κόλλησε το Are you lonesome tonight,
Do you miss me tonight του Elvis Presley;

Cow Parade

Μου την έκανε δώρο η αδελφή μου για τη γιορτή μου.
Και τα δρώμενα της πόλης ήρθαν και στο σπίτι μου!

ΓΙΟΡΤΗ;

Πόσες γιορτές έχω ζήσει; Πόσα χρόνια πολλά έχω ακούσει;

Πέρυσι δέχτηκα τα χρόνια πολλά κι από τον μπαμπά μου, φέτος… σιωπή! Δεν μπορώ να μην συγκινηθώ, πέρασε αρκετός καιρός που αποφεύγω να σκεφτώ το θέμα στην πραγματική μου διάσταση και τώρα που πάει το μυαλό μου εκεί αναπόφευκτα κάτι συμβαίνει, κάτι με κατακλύζει, μια δύναμη τόσο μεγάλη που μπορεί να με ρίξει κάτω. Πώς χάνονται οι άνθρωποι; Πώς σβήνει ένα χαμόγελο; Πώς μένουμε μόνοι; Τον θυμάμαι τόσο ζωντανό αλλά και ταλαιπωρημένο; Πού πήγε; Πού είναι τώρα;

Αν πω ότι μου λείπει θα είναι τόσο λίγο…

Να θυμάσαι τον Αρθούρο!

Λοιπόν, μετά την πρόσφατη επίσκεψη της irene στο blog μου, μπήκα και «ρούφηξα» το δικό της. Μου άρεσε πολύ, είναι από τα λίγα blog που πραγματικά διάβασα, λέξη προς λέξη. Λοιπόν θα σταθώ σε αυτό το post γιατί μου θύμισε μια δική μου, παρόμοια ιστορία που την είχα σχεδόν ξεχάσει!
Πριν από 6-7 χρόνια, μπορεί και περισσότερα, τα πρώτα χρόνια της ζωής μου στην Αθήνα, έπαιρνα μια φίλη μου και μπαίναμε στα λεωφορεία χωρίς να ξέρουμε που ακριβώς πάμε. «Πάμε για εξερεύνηση!» Μια από αυτές τις φορές, σε μια από αυτές τις βόλτες, βρεθήκαμε στη Γλυφάδα! Περιμένοντας στη στάση για το λεωφορείο της επιστροφής προς Αθήνα, κάθισα δίπλα σε μια γιαγιούλα η οποία άρχισε να μας διηγείται μια ιστορία για κάποιον… Αρθούρο! Ήταν ερωτική ιστορία δικιά της από το παρελθόν. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες – θα ρωτήσω τη φίλη μου αν θυμάται αυτή – πάντως το παραμύθι είχε ηθικό δίδαγμα! Κάτι για την αγάπη και τον έρωτα. Μας είδε «νεούδια» και είπε να μας δώσει μια συμβουλή! Τότε ήταν και μια περίοδος που καιγόμουν για έναν τύπο και χάλαγα μεγάλες ποσότητες φαιάς ουσίας για εκείνον. Κάποια στιγμή που λέτε ήρθε το λεωφορείο και σηκωθήκαμε να μπούμε. Κι ενώ έκανα το βήμα να φύγω η γιαγιά μου φώναξε «Να θυμάσαι τον Αρθούρο!». Θέε μου, και τώρα που το λέω ανατριχιάζω! Ακούστηκε πολύ κινηματογραφικό, πολύ τρομακτικό!

Λες, δηλαδή, αυτές τις γιαγιάδες να της στέλνει στις στάσεις λεωφορείων κάποιος καλός άνθρωπος (Θεός, άνθρωπος, εξωγήινος δεν ξέρω) για να μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα;

Μυστήριο, μυστήριο! Πάντως μου έφτιαξε το κέφι τώρα που το θυμήθηκα!

Job seeker

Λοιπόν, στα favorites έχω ένα φάκελο που λέγεται jobs, τον επισκέπτομαι τρεις τέσσερις φορές τη μέρα αλλά μια αγγελία της προκοπής δεν βρίσκω. Από την άλλη σκέφτομαι πως αν βρω δουλειά τώρα που έχω συνηθίσει να ξυπνάω μετά τις 10 και να γλαρώνω ξανά κατά τις 3 θα τα βρω λίγο σκούρα τα πράγματα. Όποτε κάθομαι και σκέφτομαι πόσα έχω κερδίσει όλο αυτό τον καιρό που είμαι άνεργη. Καταρχήν, ο ύπνος. Κατά τις 9 χτυπάει το ξυπνητήρι και ανοίγω το κινητό μήπως και χάσω καμιά κλήση η καημένη. Και συνεχίζω τον ύπνο μου! Κοιμάμαι αργά, δεν σκέφτομαι μήπως ξενυχτίσω, μήπως είμαι κουρέλι την επόμενη μέρα. Επίσης έχω γλιτώσει τόνους βενζίνης, ειδικά τώρα που ακριβαίνει μέρα με τη μέρα πρέπει να έχω αποταμιεύσει πάρα πολλά λεφτά. Το αυτοκινητάκι ξεκουράζεται και βγαίνει έξω μόνο για βόλτες! Από την άλλη, παίρνω αρκετά λεφτά από το ταμείο ανεργίας και από τις freelance δουλειές μου ώστε να μην μου έχει φανεί τόσο πολύ στην πράξη η έλλειψη σταθερού εισοδήματος. Οι φριλάντζες μου κάνουν πολύ καλό γιατί με κρατάνε σε επαφή με το αντικείμενο, δεν σκουριάζει το κεφάλι μου και το καλό είναι ότι και οι δύο εταιρείες με τις οποίες συνεργάζομαι είναι καλές και πληρώνουν οκ. Βλέπω πρωινάδικα, μεσημεριανές εκπομπές, σε μια συζήτηση βρε παιδί μου να έχεις μια άποψη για το τεστ DNA του Πασχάλη, για το αν γέννησε η Κατραβά και για το αν μιλιέται ο Λορέντζο με τη Ματούλα. Επίσης τα Σαββατοκύριακα παραμένουν το ίδιο γιατί εγώ μεν δεν δουλεύω ούτως ή άλλως αλλά δεν δουλεύουν ούτε οι άλλοι οπότε είμαι free, δεν θα χτυπήσει το τηλέφωνο, ούτε θα έρθει e-mail. Μου αρέσει και να πηγαίνω σε interviews. Δεν τα φοβάμαι καθόλου. Αν και νομίζω πως το portofolio μου είναι σχετικά φτωχό με όσα έχω κάνει ως τώρα. Η επαγγελματική μου ζωή θα μπορούσε να συνεχιστεί για πάντα κάπως έτσι και να είμαι ευτυχισμένη αλλά πάλι δεν ξέρω.

ΜΕ ΓΕΙΑ

Ανεργία, ανεργία, κλαιγόμαστε, κλαιγόμαστε αλλά το κινητό μας το πήραμε.
Με επιδότηση. Είναι το Motorola SLVR L7!!

Έχουμε τις κλειστές μας

Μας ταλαιπωρεί γαστρεντερίτιδα που τίναξε το τριήμερο στον αέρα, ποιο τριήμερο, αφού δεν έχεις σταθερή δουλειά, κάθε μέρα είναι ελεύθερη για σένα, χάσαμε τον γάμο στας εξοχάς, εξακοσίους καλεσμένους είχε έμαθα η παλιά συμμαθήτρια. Άφησα τη μαμά να περιμένει, ήταν να πάω να την πάρω με το τουτού αλλά δεν γίνεται, πρέπει να μείνω εδώ και να προσέχω το μωρό μου. Το καλό είναι ότι λιώνουμε στον ύπνο, στις ταινίες, στην τηλεόραση, στο 24. (Αν πιάσω εκείνους που βάζουν στο limewire παλιά επεισόδια με τίτλους καινούριων θα γίνει χαμός!) Έξω βρέχει, τι κρίμα. Χάλασε το τριήμερο για αυτούς που φύγανε. Για αυτούς που μείνανε, τι καλά, βρέχει και ούτως ή άλλως μέσα θα μείνουμε! Τρώμε λίγο παγωτό στα κλεφτά, δεν κάνει, είναι πειρασμός όμως! Haagen Dazs chocolate cherry brownie, άσε άσε σου λέω! Αύριο αργία, απεργία! Θα απεργούσα αν είχα δουλειά! Όμως δεν έχω και θα δουλέψω από το σπίτι γιατί περιμένουν email με τα κείμενα μου Τρίτη πρωί πρωί. Άκου να δεις τώρα περίεργα πράγματα. Να μη δουλεύεις κάπου και να πρέπει να εργαστείς πρωτομαγιάτικα!

Τσέκαρα και κάτι ωραίες τσάντες στο site της Chloé αλλά μάλλον θα πρέπει να δουλέψω πολλές αργίες ακόμη για να τις αποκτήσω! Θέλω και κάτι καινούρια καλλυντικά από τον Κορρέ! Στο Attica έχει ένα ειδικό section με όλα τα προϊόντα (νομίζω ότι τα φαρμακεία δεν τα έχουν όλα) και την τελευταία φορά που πήγα η πωλήτρια ήταν πολύ καλή (για μένα αυτό σημαίνει ότι με άφηνε να κοιτάζω με την ησυχία μου ένα ένα τα προϊόντα και να διαλέξω αυτό που θέλω εγώ!)

Θέλω να κοιτάξω από το παράθυρο και να δω μια γαλαζοπράσινη ημέρα να μου χαμογελά! Αν κρίνω από τα ζώδια που διάβασα σήμερα στις κυριακάτικες κάτι καλό έρχεται. Αλλά πότε πίστεψα στα ζώδια για να πιστέψω τώρα;

Λαιφ γκόουζ ον!

Πείτε μου τι συμβαίνει. Η Ζάκυνθος χορεύει στα Ρίχτερ εδώ και τόσες μέρες. Πέφτει το μιράζ, τρένο συγκρούεται με φορτηγό με πατάτες, νεκροί, θλίψη, αμέτρητα γιατί.


Η ζωή συνεχίζεται; Το εορταστικό ωράριο ξεκινά, τα καταστήματα ανοιχτά μέχρι τις 9 όλη μέρα. Να αγοράσουμε όλα εκείνα που δεν έχουμε. Δεν έχουμε να τα αγοράσουμε.

Οι μέρες γλύκαναν τόσο πολύ. Ζέστη, ζέστη, μπαλκονάκια και φιλικές κουβέντες.


Σήμερα ρωτήσανε στην τάξη της Παναγιώτας τι σχήμα έχει η γη; Μου λέει: «σηκώνανε το χέρι και λέγανε τρίγωνο, τετράγωνο… κι εγώ σήκωσα το χέρι και είπα στρογγυλό!»


Είναι σχεδόν σίγουρο. Από σήμερα νηστεύω.

Ω να ο ΟΝΑ!

Μου αρέσει πολύ αυτός ο ζωγράφος. Λέγεται ΟΝΑ και είναι Γάλλος!

Ona was born in Burdeau, France on January 31, 1960. As a trained landscape architect, the first devoted himself to his profession. During this time, he created a space dedicated to the founders of an association destined to promote the arts: Ateliers Tempera. A student of the painter Gérard-Vogel, Singer (the artists´s true name) draws his inspiration from his French and Spanish heritage. His artistic style is based on work with icons and illumination. He feels attached to the paintings of the Renaissance. This "young" painter has exhibited his works pretty much around the world and already enjoys a reputation in the land of the Ferias, in the colours of the sun. The uniqueness of his style is primarily his technique. Starting with acrylic pigments put together in successive coats, he emphasises colour and gives his canvas light and transparency. As well as taking on a poetic role, Ona's works are just as much adventurous journeys as intimate emotions.

Ταξιδάκι

Πήγα Γιάννενα και ήρθα. Το Micra να παίρνει τις στροφές κι εσύ αν θέλεις κοίταζε με. Η συγκίνηση στην ορκωμοσία του αδερφού μου. Εκατοντάδες μανάδες και συγγενείς. Το χειροκρότημα. Καθηγητές, φοιτητές, πτυχία, μεταπτυχιακά. Καφεδάκια στη λίμνη. Ξενύχτια, τσίπουρα, κρασάκι ημίγλυκο και after. Εκεί στα Γιάννενα τις καθημερινές τηρούν το ωράριο και όλα τα μαγαζιά κλείνουν στις 3. Μια ζωντανή πόλη, χρώματα, νεανικές φωνούλες. Πολλές στάσεις στη διαδρομή γιατί πρώτη φορά οδηγούσα τόσα πολλά χιλιόμετρα. Μουσικούλα, προσπεράσεις, φορτηγά. Ιδρώτας, αγωνία. Στάση στην Αμφιλοχία για φαγητό, στάση στο δρόμο για φράουλες. Η γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου εντυπωσιακή, ευρωπαϊκή. Τα ψιλά μου έπεσαν στα διόδια κι ο κύριος με αγριοκοίταζε. Αστειάκια. Στην επιστροφή «Πάτε αργά;» Ο αδερφός μου ανησυχεί. Ταξίδεψα 9 ώρες χτες (μαζί με τις στάσεις) και τα έδωσα όλα. Σήμερα είμαι γκολ, κοιμόμουν μέχρι το μεσημέρι. Μια γλυκιά ανάμνηση, ένα ταξιδάκι προστίθεται στο ταξιδιωτικό βιβλίο της ζωής μου.

Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια
πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
ξέρει αν μπορούσε θα ‘κανε μία απ’τα ίδια
αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες

Νορμάλ

Είμαι νορμάλ; Είμαι μπανάλ;

Είναι μερικά βράδια που έρχονται σκέψεις, σκέψεις πολλές.
Μου βομβαρδίζουν το κεφάλι. Έρχεται φόβος, μια τρομάρα για το αύριο.
Έρχεται μια γλυκιά θλίψη για το χτες. Έρχονται λέξεις, φράσεις, σκόρπια λόγια.
Σκέφτομαι να σηκωθώ και να γράψω μέσα στη νύχτα για όλα αυτά που έρχονται…

Το ημερολόγιο στον τοίχο έχει μείνει στον Φεβρουάριο. Θα μπορούσε να είχε μείνει στον Δεκέμβριο. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ημερολόγιο. Μια χρονιά που έφυγε και μαζί της πήρε πολλά…

«Είσαι λίγο αξιολύπητη, δεν έχεις φαντασία, γιατί γράφεις, άραγε, εδώ;»

Θα μπορούσες να σκεφτείς κι αυτό, εσύ που με διαβάζεις.

«Θέλεις να κάνεις καριέρα με τις λέξεις, να γράφεις εξυπνάδες, να σε πληρώνουν και γι’ αυτό. Λες να υπάρχουν κάπου άνθρωποι που θα θέλουν να σε πληρώνουν για να τους γράφεις όποια χαζή σκέψη σου έρχεται στο κεφάλι; Να σε επικροτούν για την ετυμολογία σου; Να σε ανταμείβουν για κάθε σωστή κίνησή σου;»

Δεν ξέρω.

Κι όμως χαμογελάω που ο καιρός ανοίγει, σήμερα έκανε αφόρητη ζέστη. Που σύντομα θα καθόμαστε στη βεράντα με καφεδάκια και χυμούς. Η αισιοδοξία πάει κι έρχεται. Μερικές φορές μου αρκεί να κάνει μικρά πραγματάκια για τη μαμά μου, την αγάπη, τον αδερφό μου, τις μικρές ψυχούλες και να τους βλέπω να χαμογελούν.
Είναι πολύτιμες στιγμές. Που δεν θέλω να τις χάσω.

Κυκλοθυμική εγώ; Άρχισα να γράφω ένα μελοδραματικό κείμενο και μου βγαίνει σε αισιόδοξο; Ποιος ξέρει; Η αλήθεια είναι ότι έχω χάσει τη έμπνευσή μου. Ξέρω ότι μπορώ και καλύτερα. Κι αυτό το blog είναι μια εξάσκηση. Είναι ένας τρόπος να δοκιμάζομαι χωρίς να βάζω στόχους. Να γράφω. Απλά.

Και αύριο θα ξυπνήσω, θα ανοίξω το κινητό, θα περιμένω. Μια καινούρια εβδομάδα. Λες να μη φέρει τίποτα κι αυτή;

Μπανάλ, τρε μπανάλ!

Παράξενα πράγματα συμβαίνουν

Σκηνικό 1ο

Πριν από λίγες μέρες σε ένα φαρμακείο. Μια κυρία αγοράζει βαφή για τα μαλλιά της. Την ώρα που πληρώνει αλλάζει ύφος και ρωτάει τον φαρμακοποιό: «Συγγνώμη, ξέρετε αν υπάρχει εδώ κοντά μαγαζί με εσώρουχα;» Χλομιάζει ο φαρμακοποιός.



Σκηνικό 2ο

Ανοίγω την τηλεόραση και πέφτω πάνω σε μια εκπομπή στο Alter. Σε ένα από τα παράθυρα ένας νέος κύριος με κάτασπρο μαλλί, μάλλον βαμμένο. Μου κάνει εντύπωση και κοιτάω τι γράφει από κάτω. «Πρόεδρος Συνδέσμου Προάσπισης Πατεράδων». Και τώρα χλομιάζω εγώ.

Σκοτάδι και φως

Ένας άλλος τρόπος να περιμένεις

Είναι σαν να είμαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Που και που λαμπυρίζει ένα φωτάκι και τρέχω να το φτάσω. Νιώθω αισιόδοξη, βρήκα το φως που θα λάμψει στη ζωή μου. Όμως το φωτάκι φαίνεται αχνό και μετά σβήνει. Σε λίγο θα ανάψει άλλο, θα στρέψω προς τα εκεί τις ελπίδες μου, θα αγνοήσω την ψυχραιμία μου, θα ενθουσιαστώ. Θα περιμένω. Αυτή η αναμονή είναι τόσο δύσκολη. Γιατί αυτό που περιμένεις μπορεί και να μη συμβεί ποτέ. Και να πρέπει να πλησιάσεις άλλο φως, να βρεις έναν τεχνητό τρόπο να φωτίσεις τη ζωή σου. Γιατί δεν μπορείς να ζεις άλλο στο σκοτάδι.

Τώρα που το θυμήθηκα…

Ρε παιδιά έχω κι ένα blog! Αλλά δεν έχω φανατικούς αναγνώστες να με αναζητάνε οπότε γράφω όποτε έχω διάθεση κι όταν έχω κάτι να πω! Λοιπόν, έχω ένα προαίσθημα ότι από εβδομάδα θα έχω δουλειά! Κατά 90% η απάντηση θα είναι θετική! Δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά αλλά μάλλον είμαι σε καλό δρόμο. Και τη Δευτέρα έχω κι άλλο ένα ραντεβού για δουλειά, στο ίδιο αντικείμενο! Κοίτα που πέσανε όλα μαζί τώρα και δεν θα ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω! Μήπως να το παίξω λίγο ντίβα σαν την κυρία;

Κατά τα άλλα, σήμερα Εθνική εορτή! Τα αεροπλάνα κάνανε παρέλαση το πρωί κι εμείς τα βλέπαμε και στην τηλεόραση και από τη βεράντα μας! Μετά μπακαλιαράκι με ολίγη σκορδαλιά! Και μετά απογευματάκι με ανιψάκια και αδερφάκια! Και μανούλα! Για βράδυ, προτείνω λίγο Jack Bauer να πάει στο καλό κι η φορ σίζον! Αύριο λέμε να πάμε για κοψίδια στους Θρακομακεδόνες! Κράτα την όρεξη σου!

Days go by

Τον τελευταίο καιρό η ζωή μου τρέχει μέσα από τα χέρια μου. Όχι, δεν θέλω να γράψω κάτι ποιητικό, κάτι μελό, κάτι δυσνόητο, θέλω να πω πως είναι οι μέρες μου, περίεργες, σύντομες και μυρίζουν άνοιξη.

Βάζω το ξυπνητήρι αποβραδίς να χτυπήσει στις 9:30. Θα χτυπήσει, θα το κλείσω και θα σηκωθώ από το κρεβάτι στις 10:30. Θα πάω να δω αν κατέβηκε η ταινία όλο το βράδυ, δεν θα έχει κατεβεί, θα τσατιστώ, θα κάνω μια επανεκκίνηση και θα πάω να φτιάξω καφέ. Θα χαζέψω λίγο Μενεγάκη, λίγο Αρναούτογλου, τα ζώδια, λίγο Τσαπανίδου, καμιά σοβαρή είδηση και θα πάρω τον καφέ μου (τόση ώρα γουργουρίζει, δεν τον ακούς;), τα τσιγάρα μου και θα στρωθώ μπροστά στον υπολογιστή. Θα δω τα e-mail μου, θα θαυμάσω το gmail μου (έχω χρησιμοποιήσει μόνο το 1% από τα 2 giga) και θα το ρίξω στη δουλειά. Αν έχω δουλειά δηλαδή. Θα χτυπήσει το κινητό, θα έχω δουλειά που θα την θέλουν μες τη μέρα ή αύριο το πρωί, θα την θέλουν χτες, το επόμενο λεπτό. Θα αρχίσω να γράφω, να σερφάρω, να τσεκάρω το mail, να δω τα blog, το δικό μου, να ακούω μουσική. Ένα διάλειμμα, σε παρακαλώ, να βρω κανένα τραγουδάκι. Βρήκα δύο αγγελίες, να στείλω βιογραφικό. Θέλουν από διαφημιστική, δεν πειράζει, θα στείλω κι ας μη με πάρουν. Με καλεί ένας φίλος να στείλω εκεί που δουλεύει αυτός. Αχ μακάρι, τι καλά! Μεσημεριάζει, θα γυρίσει ο καλός μου και κάτι θα πρέπει να φάει το παιδί. Εγώ είμαι από το πρωί με έναν καφέ και 10 τσιγάρα. Ξέχασα πάλι να ξεπαγώσω τις μπριζόλες άρα προς το όσπριο το κόβω. Θα κάνω φακές. Ή καμιά σαλάτα. Κάνουμε και δίαιτα. Λέμε τώρα. Μήπως προλαβαίνω να πάω Carrefour; Ντύνομαι (γιατί τόση ώρα είμαι με τις πιτζάμες) και πάω να αγοράσω αυτά που μας λείπουν. Εγώ κι η Μαίρη Παναγιωταρά, μια εργαζόμενη μητέρα, μια καλή νοικοκυρά. Μόνο που δεν είμαι μητέρα, ακόμη. Θα περάσω κι από την Πειραιώς να δω αν μπήκε κανένα φράγκο από τα χρωστούμενα (από την εταιρεία που μας απέλυσε όλους και μας χρωστάει δεδουλευμένα), θα χαζέψω καμιά βιτρίνα. Θα χτυπήσει το κινητό. «Α είσαι έξω; Όταν γυρίσεις στείλε μου αυτό κι αυτό κι αυτό.» Δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι, έχω δουλίτσα έστω κι από το σπίτι, που με πληρώνει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Κάνω freelance δουλειές και μου αρέσει. Άσε που ξυπνάω ότι ώρα θέλω κι αν θέλω δουλεύω το βράδυ και όχι το πρωί. 9 με 5. Θα γυρίσω στο σπίτι, θα έρθει και ο καλός μου, θα φάμε, τι έχει η Τατιάνα σήμερα, θα ξανακαθίσω λίγο στον υπολογιστή. Λίγο. Θα πάει 8:30 το βράδυ και δεν θα το έχω καταλάβει. Τι κάνω τόσες ώρες; Έχασα και τις ειδήσεις. Ο Δημήτρης κάνει πτήση Μπανκόνγκ – Αθήνα με το Simulator. Να πάρω τη μαμά μου, ο αδερφός μου τι κάνει; Τι θα έλεγε ο μπαμπάς μου τώρα; Θα ξαπλώσω στον καναπέ και θα δω ό,τι έχει. Δεν έχει τίποτα. Μήπως να δούμε 24 που το έχουμε αφήσει στη μέση; Ο Jack μας περιμένει. Καμιά ταινία; Τι τις κατεβάζω; Όταν έρθει η αστυνομία τουλάχιστον να τις έχω δει. Γιατί κλαίνε στο Dream Show; Όχι, δεν θα δω πάλι Ευαγγελάτο. Αν ήταν Παρασκευή θα έβλεπα ευχαρίστως Νικολούλη, καλύτερη κι από θρίλερ. Θα με κοροϊδεύουν πάλι. Θα παραγγείλουμε κάτι; Πείνασα. Δεν έχω τελειώσει και τον Κλειστό Κύκλο, άντε να δούμε πότε θα έχω όρεξη να διαβάσω. Έχει σοκολάτα στο ψυγείο; Αχ, έχει την Βενετία ο Δούσης, τι ωραία, είχαμε πάει πριν 3 χρόνια στη γιορτή μου. Κλέβω ματιές και στο Real Simple, πώς να ανάψεις, λέει, κεριά με ένα μακαρόνι. Νύσταξα αγαπούλα, πάρε με αγκαλιά, να πλύνω δοντάκια, να βάλω και το ξυπνητήρι στις 9:30. Πέρασε η μέρα μας! Αύριο να πάμε οπωσδήποτε για καφέ! Και να βάλω και πλυντήριο! Και να καθαρίσω και τη βεράντα! Να αλλάξω το σεντόνι! Γιατί δεν τα έκανα σήμερα όλα αυτά; Τα ξέχασα! Έπλυνα τα πιάτα όμως! Και κατέβασα τα σκουπίδια! Η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά. Νιώθω ευτυχισμένη όμως, μια γλυκιά χαρμολύπη, είναι καλά, είναι ωραία, νιώθω σιγουριά, μια μικρή θλίψη που σε ανεβάζει καμιά φορά, σε κατεβάζει άλλες τόσες, κοιτάω τα μάτια του, με αγαπάει, κοιτάει στα δικά μου, είναι ο κόσμος μου, έχω κι άλλους να με αγαπάνε, θα ζήσω όμορφες μέρες. Δεν είναι άδειες οι μέρες μου, είναι γεμάτες, κι ας έμειναν άπλυτα στο καλάθι, κι ας μην τελειώνει το βιβλίο μου. Που και που μου έρχεται μια έμπνευση και γράφω κι εγώ κάτι. Μπούρου μπούρου για να ζαλίσω τον κόσμο. Λες; Ξέχασα. Θα πάω και Γιάννενα, αρχές Απριλίου για την ορκωμοσία του αδελφού μου. Το πήρε, το πήρε. Μας περιμένουν νέοι δρόμοι. Εθνικές οδοί. Λακκούβες, σκαμπανεβάσματα, διόδια. Τοπία, εμπειρίες, γνωριμίες. Είναι καλά τελικά, αυτή η ζωή είναι καλή!



And days go by...
I can feel 'em flyin'
like a hand out the window in the wind.
The cars go by...
Yeah it's all we've been given,
So you better start livin' right now
'Cause days go by...

Billy the Great!

Όταν η δασκάλα ζήτησε στην τάξη του Βασίλη να γράψουν μια μικρή έκθεση για έναν μουσικό ή ένα άγαλμα ή έναν πίνακα που γνωρίζουν, εκείνος έγραψε για τον Μίκη Θεοδωράκη. Μόνο που έκανε, λέει, λάθος και έγραψε «Θοδωράκης», παρέλειψε το «ε». Και μετά μας κούφανε όλους ομαδικά.

Ο Βασίλης διαβάζει «τα ταξίδια του Γκιούλιβερ», λύνει sudoku πριν κοιμηθεί και κάνει μαθηματικές πράξεις στο μυαλό του σε χρόνο dt. Απλά αν του βάλεις να κάνει μια αφαίρεση ή μια πρόσθεση θα σου ζητήσει να έχει αποτέλεσμα πάνω από εκατό. Πηγαίνει στον Πανελλήνιο κάθε Σάββατο και Κυριακή και μερικές φορές την εβδομάδα ακολουθεί τον μπαμπά του στην οικοδομή να επιβλέψουν μαζί τις εργασίες.

Όταν έρχεται σπίτι μου παίζει στον υπολογιστή μου και μου λέει «πάτα λίγο την έναρξη (στα Windows) να μπούμε στο ίντερνετ.». Ο Βασίλης είναι από τα πιο έξυπνα παιδιά που ξέρω, είναι το ανιψάκι μου, ο αδερφός της Παναγιώτας. Πάει Δευτέρα Δημοτικού και θέλει λέει να γίνει ψυχολόγος για παιδιά. Έτσι μου είπε, δηλαδή, την τελευταία φορά. Το έχω ζήσει από τις πρώτες μέρες που ήρθε στον κόσμο και έχω γιορτάσει μαζί του σχεδόν όλα τα γενέθλια, από εκείνα της πρώτης εβδομάδας, όταν με μια φίλη μου του πήγαμε μια μικρή παστούλα με ένα κεράκι μέχρι πέρυσι που γιόρτασε μαζί με την τσακαλοπαρέα του σε έναν παιδότοπο.

Ο Βασίλης έχει απορίες συνεχώς. Μια μέρα είδε κολλημένο στην πόρτα της εξώπορτας ένα χαρτί που έλεγε ότι ψέκασαν για απολύμανση με ένα φάρμακο εγκεκριμένο από το Υπουργείο Γεωργίας. «Από εκεί είναι ένας συμμαθητής μου», είπε. Από τη Γεωργία, η τάξη του Βασίλη έχει πολλούς αλλοδαπούς. Χα χα αστείος ο συνειρμός ενός μικρού παιδιού.

Δεν ξέρω αν "φταίει" το γεγονός ότι και οι δύο γονείς του είναι φιλόλογοι και έχουν πολλά βιβλία στο σπίτι, δεν ξέρω αν αυτό το παιδί θα γίνει διάνοια κάποια μέρα, ξέρω πως αν ήταν στην Αμερική θα περνούσε μερικές βαθμίδες εκπαίδευσης και θα πήγαινε σήμερα Γυμνάσιο.

Όμως καλύτερα έτσι. Ζει την παιδική του ηλικία και την χαίρεται. Μπορεί να συζητήσει άνετα με έναν ενήλικο και να το στριμώξει στην γωνία. Μπορεί να σε κάνει να γελάσεις. Να σε κερδίσει στο σκάκι. Να κάνει high score στο Super Mario και να θυμάται σε πιο λεπτό του αγώνα έβαλε γκολ ο τάδε, πότε ιδρύθηκε ο σύλλογος της αγαπημένης του ομάδας. Και πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε.

Τον αγαπώ πάρα πολύ και χαίρομαι να τον βλέπω να μεγαλώνει και να μαθαίνει τον κόσμο. Τον φοβάμαι και λίγο που είναι τόσο σοφός σε τόσο μικρή ηλικία. Θα μου φανεί χρήσιμος αργότερα. Σε λίγα χρόνια θα παίρνει την αδελφούλα του και θα πηγαίνουν βόλτες μαζί. Αν είναι αγαπημένοι σήμερα; Ε πέφτει που και που λίγο ξύλο αλλά έτσι είναι αυτά. Εξάλλου παιδιά είναι!

24 ώρες με έναν άγγελο

Μπορεί να είναι μικρή για να το διαβάσει αλλά κάποια μέρα θα είμαι 40 και θα είναι 18 και θα θυμάται άραγε αυτές τις μικρές στιγμές που περνάμε μαζί;

Χτες το σχολείο της είχε απεργία και την πήρα από προχτές το βράδυ μαζί μου στο σπίτι. Πήραμε το λεωφορείο, κόντεψε να μου κοιμηθεί στο κάθισμα γιατί ήταν πτωματάκι αλλά όταν φτάσαμε στο σπίτι μου ψιλοξύπνησε και ήταν μια χαρά. Φάγαμε φαγητάκι και αφού κατάφερε να χτυπήσει το πηγουνάκι της λίγο στο τραπέζι κούρνιασε στον καναπέ και κοιμήθηκε. Ούτε Βίσση είδε ούτε τίποτα. Χαχα.

Το πρωί την κατάλαβα που ξύπνησε και με χάζευε. Παρατηρούσε τα νύχια μου που τα είχα κόκκινα βαμμένα. Μόλις με κατάλαβε ότι είχα ξυπνήσει μου είπε «Θα σηκωθούμε; Θέλω να φάω κάτι για πρωινό.» Και περάσαμε μια μέρα απίστευτη. Κατάφερα ακόμη και να δουλέψω λίγο ενώ εκείνη ζωγράφιζε ή έπαιζε στο σαλόνι ή έβλεπε παιδικά. Φάγαμε μακαρονάκια, παίξαμε με τα κοσμήματά μου, τα βάλαμε ανά χρώμα, τα ξεκαθαρίσαμε. Βάλαμε κραγιόν, είπαμε παραμύθια.

Δεν με κούρασε καθόλου. Φαντάζομαι πως δεν είναι τόσο εύκολο κάθε μέρα αν έχεις ένα παιδί μέσα στο σπίτι αλλά με το ανιψάκι μου πέρασα καταπληκτικά. Ατάκες, γέλια, λίγα κλάματα στο πρόγραμμα, χαζομαρίτσες, απορίες, τούμπες, εξυπνάδες.

Την λένε Παναγιώτα, θα κλείσει τα 5 τον Οκτώβριο και μια μέρα θα γίνει μεγάλο αστέρι! Αυτά τα ματάκια όταν σε κοιτάζουν λιώνεις. Και να θες δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς!

P.S.: Ο αδελφός της, Βασίλης, πάει Δευτέρα Δημοτικού και ας μη ζηλέψει αν διαβάσει αυτό το κείμενο. Έρχεται σύντομα κάτι και γι’ αυτόν.
P.S.2: Αυτές οι δύο ψυχούλες είναι ένας από τους λόγους που χαμογελώ πιο πολύ τα τελευταία 6 χρόνια!

Να θυμηθώ να μην ξεχάσω

Λεπτομέρειες που σου αλλάζουν τη ζωή. Όσοι καπνίζουν στριφτά τσιγάρα θα ξέρουν ότι στο πακέτο με τα χαρτάκια τους, 10 (νομίζω) τεμάχια πριν το τέλος υπάρχει ένα προειδοποιητικό χαρτάκι που σημαίνει… έχεις άλλα δέκα, αγόρασε άλλο πακέτο, θα σου τελειώσουν και δεν θα έχεις.
Παρακαλώ λοιπόν να γίνει κάτι παρόμοιο και για άλλα προϊόντα. Παραθέτω ορισμένα παραδείγματα προϊόντων, στα οποία αν εφαρμοστεί το μέτρο, θα γίνω πιο οργανωτική και ευτυχισμένη!

• τα cd χύμα σε στρογγυλή θήκη
• στη ζάχαρη
• στον καφέ
• στο χαρτί τουαλέτας
• στις χαρτοπετσέτες
• στο σαμπουάν
• στο σαπούνι
• στις σερβιέτες
• στις ταμπλέτες για το πλυντήριο
• στον αναπτήρα

Αν μπορείτε να σκεφτείτε κάτι άλλο συμπληρώστε τη λίστα!

ΜΥΡΙΣΕΣ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ;

Είδες τις μυγδαλιές;


Άνθισαν.


Μύρισε άνοιξη.

Κι εσύ να περιμένεις τα παγωτά που θα λιώσουν στο φουστάνι σου.

Και τα κύματα που θα λούσουν τα μαλλιά σου.

Τους Χαιρετισμούς που θα λιώσουν την ψυχή σου.

Το ανοιχτό παράθυρο στο αυτοκίνητο.

Ψάξε να βρεις τις απαντήσεις σε αυτά που σε βασανίζουν.

Κι ας μη βγαίνουν στην επιφάνεια.

Εκεί βγαίνει μόνο ο αφρός.

Έρχονται στιγμές.

Θα είμαι "παρούσα" να τις χαρώ;

Έρχονται αναμνήσεις.

Θα είμαι "δυνατή" να τις δεχτώ;








Αν η άνοιξη είναι απλώς μια ανάγκη μας για καλοκαίρι...
...τότε εγώ θα βάλω το μαγιό μου, θα στήσω την ομπρέλα μου και θα το περιμένω!

Usual suspect στη γειτονιά μου

Υπάρχει μια υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα που είναι στη γειτονιά μου που έχει πραγματικά πολύ πλάκα. Είναι μια κοπέλα σαν να βγήκε από παραμύθι, είναι πραγματικά στον κόσμο της. Δεν είναι απλώς ένας δημόσιος υπάλληλος, όπως όλοι οι άλλοι συνάδελφοι της στα γκισέ. Δηλαδή να κάθονται και να κάνουν τη δουλειά τους με το πάσο τους, να μιλάνε στο τηλέφωνο, να καπνίζουν στα μούτρα μας και να κουτσομπολεύουν μέχρι να πατήσουν το κουμπί για τον επόμενο.


Αυτή είναι η προσωποποίηση της σωστής υπαλλήλου αλλά και λίγο χαζής συγχρόνως. Την είδα πρώτη φορά όταν την είχαν βάλει στο πόστο του ΟΑΕΔ, να πληρώνει δηλαδή τους ανέργους το επίδομα ανεργίας τους. Εκείνη τη μέρα λοιπόν η φίλη μας δούλευε σε εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, κοίταζε πολύ προσεκτικά τα χαρτιά που της έδιναν, δεν ήξερε τι ακριβώς να κάνει, τα ξανακοιτούσε, κάποια στιγμή τα ξεμπέρδευε και έδινε τα χρήματα. Μια κυρία εκείνη την μέρα την είχε ρωτήσει εκνευρισμένη: «Καινούρια είσαι;» Και αυτή απλά έσκυψε το κεφάλι. «Φαίνεται», της απάντησε. Την πρόσβαλλε κανονικά αλλά δεν ίδρωσε το αυτί της. Συνέχισε τη δουλειά της.


Την επόμενη φορά την είδα σε ένα ταμείο να εξυπηρετεί κανονικά τον κόσμο αλλά και αυτούς για τον ΟΑΕΔ. Εκείνη την μέρα έγινε το έλα να δεις. Ήταν η μέρα που δίνανε μαζί με το επίδομα και το δώρο Χριστουγέννων, πολύ νωρίτερα από την ορισμένη ημερομηνία, οπότε όπως ήταν λογικό οι ουρές έφταναν μέχρι έξω. Και υπήρχαν μόνο δύο ταμεία για τον λόγο αυτό, ένα το δικό της κι άλλο ένα. Το τι άκουσε η κοπέλα εκείνη τη μέρα δεν περιγράφεται. Τη βρίσανε αρκετά. Αλλά αυτή ατάραχη συνέχιζε τη δουλειά της. Όταν μάλιστα ένας εξυπνάκιας έδωσε τα χαρτιά του σε έναν που ήταν μπροστά μπροστά στην ουρά και εξυπηρετήθηκε γρηγορότερα, αυτή το δέχτηκε. Κι όταν το κατάλαβαν οι άλλοι μόνο που δεν πιάστηκαν στα χέρια. Μάλιστα λέγανε να βγούνε έξω να λογαριαστούνε. Τον τσαμπουκά μάλιστα τον έκανε ο παράνομος, αυτός δηλαδή που έδωσε τα χαρτιά στον φίλο του. Αυτή; Χαρτιά της έδωσαν, χαρτιά πήρε. Που να φανταστεί ότι ο κύριος έκανε κομπίνα;


Σήμερα, ξαναπήγα στην τράπεζα. Πέρασε από μπροστά μου ενώ στεκόμουν στην ουρά και την ξαναθυμήθηκα. Την είδα που πήγε και κάθισε σε ένα γραφείο. Έχει και γραφείο τώρα, σκέφτηκα, κάποιος την εκτίμησε εδώ μέσα. Πολύ σύντομα ένα κορίτσι με πολύ χαρτούρα πήγε και κάθησε στο γραφείο της για να τη ρωτήσει κάτι. Ήταν μακριά και δεν άκουγα τον διάλογο, αλλά η γλώσσα του σώματος αρκούσε. Η υπάλληλος κοιτούσε τα χαρτιά, κοιτούσε λίγο πιο πέρα από την οθόνη του υπολογιστή της, χαμένη, σηκωνόταν για λίγο πήγαινε λίγο δεξιά σαν να σκέφτεται, σαν να ψάχνει κάτι και μετά ξανακαθόταν, έτριβε τη μύτη της, κοίταζε διστακτικά την κοπέλα και μετά πάλι μια από τα ίδια. Σαν να είχαν φέρει έναν γιατρό να κάνει δουλειά τραπεζικού! Σαν να μην ξέρει που παν τα τέσσερα. Η κοπέλα έφυγε και πήγε τελικά σε ένα ταμείο, δεν ξέρω αν εξυπηρετήθηκε τελικά πάντως δεν φαινόταν και πολύ ευχαριστημένη. Μετά την υπάλληλο πλησίασε κάποιος άλλος και την ρώτησε κάτι. Αυτή έψαχνε σε κάτι ντοσιέ, τα άνοιγε, τα έκλεινε, κοίταγε λίγο αριστερά δεξιά, δεν ζήταγε βοήθεια απλά έψαχνε τη λύση.


Φόραγε και μια ροζ μπλουζίτσα, σαν καραμελίτσα ήτανε, δεν είναι ομορφούλα, είναι κάπως περίεργη άλλα νέα κοπέλα, με μια συστολή, μια ντροπή. Όμως από μέσα της φαίνεται ότι είναι πολύ ευχαριστημένη που δουλεύει εκεί. Την είχα δει και μια φορά να φεύγει από την Τράπεζα, την ώρα που έκλεινε και να χαμογελάει μόνη της στο δρόμο. Να είναι ευτυχισμένη. Θέλω μια μέρα να πάω να τη ρωτήσω κάτι να δω τι θα μου πει. Μου θυμίζει λίγο τον Kevin Spacey στους Συνήθεις Ύποπτους, στο τέλος. Όποιος το έχει δει καταλαβαίνει τι εννοώ. Κρύβει ένα μεγάλο μυστικό γι’αυτό χαμογελάει. Μη σου πω ότι είναι και η διευθύντρια της Τράπεζας και το παίζει υπάλληλος. Δεν ξέρω, έχω προβληματιστεί πολύ με αυτή την κοπέλα. Δείχνει άσχετη αλλά δείχνει και έξυπνη. Δείχνει χαζή αλλά κάτι δεν πάει καλά. Ποιος ξέρει; Τουλάχιστον περνάω ευχάριστα την ώρα μου περιμένοντας να έρθει η σειρά μου…