Το Mermaid Party της Δανάης (με πειρατές!!!)

Ακολουθεί ποστ υπερπαραγωγή για ένα μικρό budget friendly γοργονοπάρτυ παύλα πειρατοπάρτυ για τα τέταρτα γενέθλια της Δανάης.

Και σημειώνω εξαρχής:

Καμία ιδέα από το πάρτυ δεν είναι δικιά μου! Όλες τις βρήκα στο pinterest.

Ο μπουφές του πάρτυ κόστισε μόνο 100 ευρώ και κάτι ψιλά και ήταν για 12 μικρά παιδιά και 15 μεγάλους (συμπεριλαμβανόμενης και της τούρτας). Δεν υπήρχαν φαγητά φαγητά, υπήρχαν μπουκίτσες για μικρά στοματάκια και περίεργους ενήλικες. Φιλοσοφία μου είναι ότι σε παιδικό πάρτυ δεν πας να χορτάσεις στο φαγητό αλλά να τσιμπήσεις.

Τα υπόλοιπα ήταν κυρίως με υλικά που βρίσκονταν στο σπίτι. Τα υφάσματα για τις ουρές κόστισαν ένα ευρώ το μέτρο και το χαρτί που έκανε το ρόλο του τραπεζομάντηλου και του backdrop για τον μπουφέ της γοργόνας ήταν από το Tiger (1 ή 2 ευρώ;).

Όλα λειτούργησαν με time plan και λίστες ώστε να καταφέρω να τα κάνω όλα μόνη μου, με τις δύο μικρές στο σπίτι. Και επειδή βλέπω ειρωνικά γελάκια, άνεργη μάνα στο σπίτι είμαι, πρόσφατα ανακάλυψα πως μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα, οπότε this is my life, shoot me! Εξάλλου το όλο θέμα ήταν ακριβώς η όλη προετοιμασία μαζί με τη Δανάη, η οποία βοήθησε με τον τρόπο της σε ΟΛΑ!

 

 

Πάμε;

 

Η πρόσκληση

Η πρόσκληση έγινε μήνες πριν. Πανεύκολη και ανέξοδη. Περιττή ίσως αλλά αφού ξέρετε ότι μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα ακόμη και για να καλέσω τη μικρή που μένει από πάνω μας. Η ιδέα από εδώ. Κυκλάκια κομένα με εκείνο το περφορατέρ που κόβει κύκλους κολλημένα δίπλα δίπλα για να θυμίζουν τα λέπια της γοργόνας και μια μπλε κορδέλα να διαχωρίζει τη σελίδα στα δύο. Τα υπόλοιπα τα τύπωσα και τα κόλλησα στο τέλος. Έχω σε φωτογραφία μόνο την πρόσκληση του πειρατή γιατί χάλασε το κινητό μου και διαγράφηκαν οι πιο παλιές φώτο. Έτσι κι αλλιώς μόνο το κείμενο αλλάζει.

 

 

Τα δωράκια

Για τις γοργόνες έφτιαξα κορδέλες για τα μαλλιά, με υλικά που είχα ήδη, κόστος μηδέν. Η έμπνευση από εδώ. Το σακουλάκι το πήρα από το κέντρο νομίζω 20 λεπτά το ένα και το καρτελάκι το τύπωσα από το ίντερνετ.

 

 

 

 

Για τα αγόρια φυσικα δεν είχα κορδέλα για τα μαλλιά αλλά μια ιδέα που ξεσήκωσα από εδώ.

Είχα ΟΛΑ τα υλικά εκτός φυσικά από ΠΕΝΤΕ playmobli πειρατές! Και τους βρήκα που αλλού; Στο ebay. Ταξίδεψαν και έφτασαν εγκαίρως από τη Μάλτα παρακαλώ και κόστισαν 8 λίρες, δηλαδή γύρω στα 9,5 ευρώ (με τα μεταφορικά εννοείται). Είχα σκεφτεί να τους δέσω με ένα λαστιχάκι στο κατάρτι αλλά η Δανάη μου έδωσε την ιδέα να είναι όρθιοι και να το κρατάνε με το χέρι τους! Bingo!!!

 

 

 

Οι ουρές

Δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε γοργονοπάρτυ χωρίς να έχουμε γοργόνες. Έτσι φτιάξαμε ουρές. Το σχέδιο το σχεδίασε η μαμά μου κι εγώ έκοψα τα υφάσματα, κόλλησα με πιστόλι σιλικόνης κορδέλα στη μέση χαρτόνι στο κάτω μέρος για να στέκεται. Δεν είναι τέλειες, θα μπορούσα να τις κάνω με τη ραπτομηχανή αλλά ήταν hit! Εννοείται ότι κι αυτές έγιναν μήνες πριν, με το πάσο μας! Κι επειδή είχαμε κι ένα μικρό γοργονάκι, του φτιάξαμε κι αυτού ουρά αλλά ολόσωμη (αυτή την έραψα κανονικά και έβαλα λάστιχο στη μέση).

 

 

 

Τα αξεσουάρ των πειρατών

Οι πειρατές είχαν κυάλι και eye patch. Κόστος μηδέν. Λάστιχο και μαύρο ύφασμα από παλιό πουλόβερ που είχα ήδη και χαρτόνι από χαρτί κουζίνας και ριγέ χαρτί περιτυλίγματος που είχα ήδη.

 

 

 

Διακοσμητικά

Έφτιαξα σαλούφες και κόλλησα μπαλόνια στον τοίχο και στην πόρτα. Η ιδέα για τις σαλούφες από εδώ και για τα μπαλόνια σαν bubbles στη θάλασσα από εδώ. Τα μπαλόνια και τα βαθιά πλαστικά πιάτα είναι από το jumbo, τις κορδέλες τις είχα.

 

 

 

 

Επίσης γέμισα ένα γυάλινο δοχείο από το ΙΚΕΑ με νερό και έφτιαξα ένα μικρό βαρκάκι από φελό και το γνωστό ριγέ χαρτί για πανί.

 

Φυσικά στο μπουφέ των πειρατών υπήρχε και κασελάκι θησαυρού, το οποίο φτιάχτηκε από ένα κουτί παιδικών παπουτσιών και μέσα είχε αυτά τα γνωστά κέρματα σοκολατάκια, γλυφιτζούρια κόκκινα και μαύρα από το Tiger και χαρτονομίσματα χαρτοπετσέτες.

 

Ένας τοίχος που μας περίσσευε και ήταν μπροστά στο χώρο που θα έπαιζαν τα παιδιά ντύθηκε με μπλε ύφασμα που περίσσεψε από τις ουρές (είχα πάρει πολύ γιατί ήταν πάμφθηνο) και πάνω του κόλλησα αστερίες και κοχύλια που είχαμε ήδη στο σπίτι. Α να κι η εορτάζουσα!! Α! κι η αδερφή της!

 

 

 

 

Κάπου μας βρέθηκε και μια τύπου Barbie γοργόνα και την φυλακίσαμε κι αυτή σε μια γυάλα.

 

 

Και πάμε σιγά σιγά στον μπουφέ, ή μάλλον στους μπουφέδες, αφού το πάρτυ ήταν διπλό (πειρατές-γοργόνες) θα έπρεπε να έχει δυο μπουφέδες ή απλώς είμαι αρκετά τρελή για να το κάνω.

 

Ο μπουφές της γοργόνας

 



Έφτιαξα σούσι (δηλαδή τοστ ζαμπόν τυρί σε σχήμα σούσι, χαχα), μπισκότα με καραμέλα συνταγή του Άκη, κάτι άλλα μπισκότα madeleine γιατί είχα και το ειδικό ταψάκι, cupcakes που βρήκα με έτοιμο μίγμα στο Lidl και ήταν υποτίθεται για το Halloween με γεύση τσιχλόφουσκα, τρουφάκια με λευκή σοκολάτα και χρωματισμένη ζάχαρη (συνταγή από περιοδικό), σοκολατάκια σε σχήμα κοχυλιού (carrefour), αβγά βαρκούλες, μαρσμέλλοους που έφτιαξα μόνη μου (και καλά σφουγγάρι της θάλασσας). Α και μια σαλάτα με μακαρόνια, τι άλλο κοχύλια.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Για να πιούμε είχαμε μόνο λεμονάδα που έφτιαξα με λεμόνια του παππού μας. Την έκανα συμπυκνωμένη αλλά στο μπουφέ την είχα αραιωμένη γιατί την προηγούμενη φορά την πίνανε έτσι και δεν έφτασε. Στη μία έβαλα και λίγο γρεναδίνη και έγινε και καλά ... ροζ!

 

Ο μπουφές των πειρατών

 

 

Και από την απέναντι πλευρά του δωματίου ήταν ο μπουφές των πειρατών. Χα χα! Εκεί είχαμε brownies (και καλά βράχοι), τυράκια (και καλά δόντια του καρχαρία), λουκάνικα κομμένα σαν χταπόδια (για να το πετύχεις τα κόβεις πριν τα βράσεις), σαλάτα χταπόδι (ρώσικη με μια πιπεριά κομμένη σαν χταπόδι), δημητριακά μπαλίτσες (οι μπάλες των κανονιών των πειρατών) και ...... η μηλόπιτα .... καράβι. Φυσικά δεν βγήκε τέλεια όπως την είχα δει online αλλά για τα δεδομένα ήταν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ. Και σε γεύση γιατί μετά ένας πειρατής την έκοψε σε κομμάτια, την έβαλε στο φούρνο μικροκυμάτων και μετά την πασπάλισε με άχνη ζάχαρη! Λιποθυμία. Α είχαμε και πουράκια.

 

 

 

 

 

 

 

 

Η τούρτα

Την τούρτα αυτή την έχω ξαναφτιάξει, είναι πανεύκολη και μπορεί να μπει στην κατάψυξη, οπότε την είχα φτιάξει λίγες μέρες πριν για να ξεμπερδεύω. Η συνταγή είναι της Αργυρώς Μπαρμπαρίγου.

 

 

 

 

Και λίγες παπαρατσίστικες.

 

 

 

 

 

 

 

Ήταν ένα πολύ διασκεδαστικό πάρτυ. Βασικά ήταν ένα μικρό πάρτυ με ξεχωριστές λεπτομέρειες. Και πάνω από όλα ήταν ένα budget friendly πάρτυ που κόστισε λιγότερο από 150 ευρώ σε σύνολο, με τα πάντα χειροποίητα. Και το ξέρω, δεν θα με πιστέψει κανείς, αλλά ΔΕΝ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΚΑΘΟΛΟΥ. Τα είχα οργανώσει τόσο καλά όλα στο μυαλό μου, ώστε να κάνω από λίγο κάτι κάθε φόρά, ό,τι μπορούσα το έβαζα κατάψυξη (π.χ. τα μπισκότα, την τούρτα) και όλες τις κατασκευές και χειροτεχνίες τις ξεκίνησα λίγο μετά το καλοκαιρι. Εννοείται ότι το pinterest ήταν ο καλύτερος μου φίλος σε όλα αυτά. Αλλά ούτως ή άλλως είναι!

 

Εννοείται ότι ακόμη δεν έχω καταλάβει ότι το μικρό μου κοριτσάκι είναι τεσσάρων χρονών. Σε αγαπάμε πολύ Νταν (από το Ντανάι. Η Μιράντα είναι Μιραντάν).

 

Το πτυχίο της καρδιάς και τέσσερις μέρος εκτός.

Μια εβδομάδα μετά τα γενέθλια της Δανάης (για το πάρτυ της οποίας χρωστάω ποστ, γιατί οι λεπτομέρειες ήταν πολύ διασκεδαστικές για να μην τις μοιραστώ), είχα κι εγώ τα δικά μου γενέθλια, τα οποία, όπως ήταν αναμενόμενο πέρασαν στο ντούκου, με δανεικό ένα κομμάτι τούρτας από τους γείτονες, που γιόρταζαν κι αυτοί, όλως τυχαίως γενέθλια την ίδια μέρα.

Όμως, το δώρο μου για τα γενέθλια το πήρα δύο μέρες αργότερα (αν εξαιρέσεις μια τσάντα γεμάτη με καλούδια από το Tiger από τον Δημήτρη που πέτυχε διάνα, σε αντίθεση με τις κατακόκκινες ψιλοτάκουνες γόβες που μου είχε χαρίσει πέρυσι και τις είχα επιστρέψει την επόμενη μέρα για να πάρω κάτι φλατ μποτάκια). Το δώρο μου ήταν το πτυχίο μου από το Ανοικτό Πανεπιστήμιο για την παραλαβή του οποίου επιστρατεύτηκε όλη η οικογένεια και ταξίδεψαμε μέχρι την Πάτρα (όπου είναι και η έδρα του Πανεπιστημίου) για να έχω κοινό για χειροκρότημα. Έτσι μετά από 6 ολόκληρα χρόνια, άλλα χαλαρά άλλα λίγο πιεσμένα, χωρίς να σκεφτώ ούτε μια στιγμή να τα παρατήσω, πήρα το πολυπόθητο πτυχίο μου, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μου χρησιμεύσει που-θε-νά. Κι όμως, κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, ακριβώς επειδή ήταν από επιλογή και εξ αποστάσεως, έμαθα τόσα πολλά πράγματα, γέμισα τόσες βιβλιοθήκες με βιβλία και ήρθα σε επαφή με τόσους όμορφους ανθρώπους (καθηγητές και φοιτητές) που δεν θα ζητούσα τα λεφτά μου πίσω (8.400 ευρώ παρακαλώ) για να πάω διακοπές.

Γιατί διακοπές πήγα! Το δώρο μου επειδή πήρα το πτυχίο μου, ήταν ένα ταξίδι στο εξωτερικό την αμέσως επόμενη μέρα. Στο Εδιμβούργο και όχι στο Λονδίνο, προς μεγάλη απογοήτευση του νονού Χάρη και της νονάς Όλγας, οι οποίοι χόρευαν νυχθημερόν το χορό της βροχής για να ακυρωθεί η πτήση μας. Ταξίδι στο εξωτερικό λοιπόν, μετά από 2 χρόνια περίπου (η τελευταία φορά ήταν λίγο πριν γεννήσω  τη Μιράντα, όταν είχαμε πάει στη Βαρκελώνη, ασθμαίνοντας με την κοιλιά στο στόμα, 8^ος μήνας και μην μπορώντας να φάω με καθαρή συνείδηση όλα εκείνα τα τάπας, ας όψεται ο διαβήτης). Όμως τώρα του έδωσα και κατάλαβε, τι πρωινά, τι βραδινά, τι δείπνο στο Italian του Jamie Oliver (το οποίο παρεπιπτόντως έχει πολύ ΜΙΚΡΕΣ μερίδες), τι Christmas Market, τι περπάτημα χωρίς καθόλου κρύο, τι εκδρομή στα Highlands, τι επισκέψεις σε μουσεία με ΔΩΡΕΑΝ είσοδο παρακαλώ. Επίσης στη λίστα του επιτυχημένου ταξιδιού να προστεθεί: για πέντε νύχτες κοιμάμαι όσο θέλω και ξυπνάω από το δικό μου ξυπνητήρι, κάνω τσιγάρο πίνοντας gluhwein κάτω από τη χριστουγεννιάτικη ρόδα χωρίς κανείς να με παρακαλάει να μπούμε και ταξιδεύω ελαφρά με μια βαλίτσα που την παίρνω πάνω γιατί ταξιδεύω με easyjet. (200 ευρώ πήγαινε-ελα για δύο άτομα, κλεισμένο από τον Ιούλιο!)

 

Και κάπως έτσι, πέρασαν οι πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου και ήδη έχω στείλει τα χριστουγεννιάτικα happy mail ενώ καθημερινά λαμβάνω υπερπαραγωγές-φακέλους και νιώθω τόσο υπέροχα, που κάτι τόσο απλό όσο ένα γράμμα, κάτι τόσο συνηθισμένο μπορεί πραγματικά, ίσως στιγμίαια αλλά δεν πειράζει, να σε κάνει να αισθανθείς ευτυχισμένος.

Και κάπως έτσι, έγραψα ένα μη μαμαδίστικο ποστ μετά από πολύ πολύ καιρό....

Κόβεται το Co?

Γενικά είμαστε Co γονείς. Τα κάνουμε όλα μαζί. Co sleeping ας πούμε.  Όχι από καθαρή επιλογή, από "δεν πειράζει, που θα πάει θα μεγαλώσουν και θα πηγαίνουν οι δυο τους για ύπνο και αδερφικό κουτσομπολιό" ή "προτιμώ να κοιμηθώ έστω και στριμωγμένη από το να περιφέρομαι νυχτιάτικα πέρα δώθε" και έχουμε πει το πάτωμα τρίζει!

 Γενικά με τον ύπνο έχουμε θέμα. Και με τα δύο παιδιά. Δεν τα άφησα να κλαίνε σχεδόν ποτέ, δεν δοκίμασα μεθόδους κλπ, οπότε έχω αποδεχτεί το γεγονός ότι θα κοιμίζω όσο πάρει. Δύσκολο. Δεν ξέρω με πόσους διαφορετικούς τρόπους έχω κοιμίσει τη Δανάη, θυμάμαι πάντως ότι την κοίμιζα ΑΓΚΑΛΙΑ, ΟΡΘΙΑ, ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ μέχρι σχεδόν 1,5 χρονών. Μετά σιγά σιγά την έμαθα να κοιμάται στο κρεβάτι της ενώ ΤΗΣ ΚΡΑΤΟΥΣΑ ΤΟ ΧΕΡΙ. Και μια μέρα τράβηξα την καρέκλα μακριά από το κρεβάτι και έμαθε να κοιμάται μόνη της, μόνο που δεν μπορώ να φύγω από το δωμάτιο αν δεν την έχει πάρει ο ύπνος.

Τη Μιράντα την έμαθα να κοιμάται μεν αγκαλιά αλλά τουλάχιστον καθιστή. Τα μεσημέρια κοιμάται εύκολα σχετικά ενώ τα βράδια, τον τελευταίο καιρό δεν βολεύεται, γυρνάει στροφές στην αγκαλιά μου και γενικά αργεί πολύ. Τα βράδια που και που ξυπνάει κλαίγοντας γοερά, ξυπνάει και την αδερφή της και το φάντασμα (εγώ) πάω την παίρνω, την φέρνω στο κρεβάτι μας και δέχομαι αδιαμαρτύρητα και τη Δανάη ανάμεσά μας μέχρι το πρωί. Έτσι, εδώ και πολύ καιρό, ξεκινάμε 2 και καταλήγουμε 4.

Διάλογος με Μιράντα 19 μηνών το μεσημέρι, την ώρα που την κοιμίζω.

-Η Νανάι;

-Η Δανάη είναι πάνω και βλέπει ταινία.

-Η μπαμπάς;

(όλα έχουν το «η» σαν άρθρο)

-Ο μπαμπάς είναι στη δουλειά.

-Ντουλειά.

-Ναι, δουλεύει.

-Ντουλεύει.

Βολεύεται πάνω μου και ηρεμεί.

Μετά από λίγο...

-Η Νανάι;

-Η Δανάη είναι πάνω.

(χριστιανή μου, κοιμίσου)

Κοιτάει έξω από την μπαλκονόπορτα όπου πριν από μια εβδομάδα είχαμε δει μια γάτα να περνάει.

-Η Γκάτα;

-Ναι, η γάτα έφυγε τώρα.

-Μαμά....

-Ναι, πήγε στη μαμά της. Κοιμήσου Μιράντα.

Και ξεραίνεται.

Η θεωρία του χάους (όπως λέμε house)

Δεν πάει να καρφιτσώνω διάφορα οργανωτικά printables και ιδέες στα board μου στο πίντερεστ, αυτή τη στιγμή έχω ξεμείνει με δυο πάνες για τη Μιράντα, τις οποίες βρήκα καταχωνιασμένες στην καλοκαιρινή τσάντα για τις βόλτες. Γενικά, η ζωή κυλά κάπως έτσι. Λίγο χύμα. Λίγο ό,τι κάτσει. Ό,τι ώρα ξυπνήσουμε και ό,τι ώρα κοιμηθούμε. Παίζει να μου τα πάρει η πρόνοια κάποια μέρα. Να χτυπήσει το κουδούνι και να είναι μια ευγενική κυρία που θα μου πει πως δεν τα ταΐζω σωστά, πώς δεν πρέπει να σηκωνόμαστε από το τραπέζι αν δεν φάμε και την τελευταία μπουκιά, πως δεν είναι σωστό να τρώμε καραμέλα πριν το φαγητό. Πώς απογευματινό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μια φέτα ψωμί με μερέντα, πως στην παιδική χαρά δεν πάμε 1:15 το μεσημέρι, ενώ δεν έχουμε μαγειρέψει φαγητό και πως το σφουγγάρισμα στο σπίτι είναι απαραίτητο καθημερινά αν δεν θέλουμε να βρομίζουν οι κάλτσες μας και να τις αλλάζουμε κάθε μέρα.

Δεν θα ξέρω τι να της απαντήσω και θα μου τα πάρουν. Η Μιράντα θα έχει κολλημένες χρυσόσκονες στα χέρια της και πράσινα σημάδια από μαρκαδόρους στα δάκτυλα της και η Δανάη θα με κοιτάει μέσα από τα τσουλούφια που θα καλύπτουν τα μάτια της γιατί θα επέμενε πάλι να χτενιστεί μόνη της στον καθρέφτη.

Θα δει και τα ασιδέρωτα, θα δει και τη σκηνή καταμεσής του σαλονιού με ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ μέσα (κανονική μετακόμιση) και θα κουνήσει το δάκτυλο αυστηρά. «Πρώτα σιδερώνουμε κυρία μου και μετά παίζουμε με τα παιδιά μας. Τι εννοείτε κυρία μου δεν ξέρετε πώς να κλείσετε την τηλεόραση όταν παίζει το nickelodeon. Είναι τα bubble guppies πιο σημαντικά από το Πρωινό μου; Και τα βιβλία σας; Γιατί είναι σχισμένα στην άκρη; Από τη χρήση; Ή μήπως γιατί περιφέρονται κι αυτά μέσα στο σπίτι σαν παιχνίδια; Μα βρίσκονται παντού. Ακόμη και στην τουαλέτα. Τι; Είναι ωραίο να διαβάζεις στην τουαλέτα; Κάνει την αναμονή πιο ενδιαφέρουσα; Μα τι λέτε κυρία μου; Σας παίρνω τα παιδιά τώρα.»

Θα προσπαθήσω να της μιλήσω. Να της πω ότι νιώθω ότι είναι ευτυχισμένα μέσα σε αυτό το χάος που δημιουργώ εγώ, η μαμά τους, κάθε μέρα. Πώς συμμαζεύω 25 φορές τα παιχνίδια τους, εκ των οποίων, μια με βοηθάνε και αυτές. Πώς γελάμε τραγουδώντας αυτά τα παιδικά τραγουδάκια στο cd και καμιά φορά τους βάζω στο youtube ξένα τραγούδια και παρτάρουμε. Η Μιράντα ξέρει το skype, κυρία. Αναγνωρίζει το avatar του νονού της και θέλει να του μιλήσει. Δεν είναι καλό να εξοικειώνεται με τις νέες τεχνολογίες; Μα παίζει και Nintendo ds και δεν δείχνει κατανόηση όταν ξεφορτίζεται η μπαταρία του. Η Μιράντα όταν κουράζεται στην παιδική χαρά φωνάζει «σπίτι». Πάει οικειοθελώς στο σπίτι. Είναι η φωλιά της, ένα μέρος θετικό. Και η Δανάη δεν θέλει τα βράδια να πάει στο κρεβάτι της, «θέλει να είναι με τους γονείς της». Για αυτό μην μου τις πάρετε.Νιώθουν ασφάλεια σε αυτό το χάος. Μη μου τις πάρετε. Το απόγευμα θα πάμε σουπερμάρκετ.

Ατάκες Δανάης

Η Δανάη είναι 3 χρονών και 10 μηνών και αυτή είναι η τελευταία σοδιά από ατάκες!

Με την αδερφή της

 (η Μιράντα παίζει «επιτέλους» με παιχνίδι της ηλικίας της)

-          Μπράβο, ΑΥΤΟ είναι μωρουδίστικο!

 

-Μιράντα, μυρίζεις κάτι πολύ κακό που δεν πρέπει να το μυρίζουν τα παιδάκια!

 

Παίζουν φιδάκι με τη Μιράντα (υποτίθεται!)

Ρίχνει το ζάρι.

-Ανατροπή Μιράντα! Ανατροπή!

 

Τους δίνω ένα πιάτο με φρούτα (σταφύλι, δαμάσκηνο, πεπόνι)

-Δεν είναι και το καλύτερό μου πιάτο.

-Τι εννοείς; (το πιάτο; Δεν σου αρέσει το πιάτο;)

-Δεν μου αρέσουν αυτά τα φρούτα.

 

Μου ζητάει να της πω τους στίχους από ένα τραγούδι.

Λέω την αρχή, τη συνέχεια δεν τη θυμάμαι και λέω «μπλα, μπλα, μπλα, μπλα».

-Μαμά, αυτή δεν ήταν η απάντηση που περίμενα!

 

 

-Γιατί πετάξατε αυτά τα σοκολατάκια;

-Γιατί είχαν σκουλήκια!

-Αχ. Γιατί; Πάντα ήθελα ένα κατοικίδιο!

 

Βάζουμε τα καθισμάτακια στο αυτοκίνητο του Δημήτρη. Συνήθως τα έχω εγώ γιατί πιο συχνά τις μετακινώ εγώ. Η Δανάη ακουμπάει με τα πόδια της το μπροστινό κάθισμα και ο μπαμπάς της της κάνει μια παρατήρηση να μη το λερώσει. Μετά από πέντε λεπτά.

-Μαμά εσύ το προσέχεις το αυτοκίνητό σου;

-Τι εννοείς; (έχω καταλάβει και τρώω τα νύχια μου)

-Να είναι καθαρό. (ΟΧΙ!!!!!!)

 

 

-Δανάη, είδες πουθενά το τάδε παιχνίδι;

-Δεν το πήρε το μάτι μου!

 

 

Παίζει super Mario και κερδίζει το λουλουδάκι που βγάζει φωτιές ενώ το έχει ήδη.

-Εφεδρική φωτιά!

 

Τη ρωτάει η γιαγιά της που πήγαμε.

-Πήγαμε σε μια ταβέρνα και ήταν εκεί μερικοί που μας ξέρανε και μερικοί που δεν μας ξέρανε!

 

 

Στο άσχετο.

-Θέλω να δω από που μας θηλάζεις.

-Δεν σας θηλάζω πια. Σας θήλαζα όταν ήσασταν μικρές.

-Θα έχει καμιά γουλιά αλλά θα είναι ξεραμένο.

 

Περνάμε έξω από το γυμναστήριο.

-Να εδώ πάμε γυμναστήριο. Βλέπεις αυτούς που τρέχουν στο διάδρομο;

-Ναι, θέλω κι εγώ να τρέξω στο διάδρομο.

-Τα μικρά παιδάκια δεν μπορούν να τρέξουν εκεί.

-Μα κρατάω τις δυνάμεις μου για να το κάνω.

 

Στο αυτοκίνητο.

Μου δίνουν ένα φυλλάδιο από το παράθυρο.

-Τι είναι;

Της εξηγώ στο περίπου, είναι ένα φυλλάδιο για να αλλάξει το αυτοκίνητο να καίει υγραέριο.

-Ενδιαφέρεσαι;

 

 

Και λίγη ποίηση:

Ξημερώματα, από το παράθυρο της τουαλέτας.

-Βλέπω τη μέρα να έρχεται.

Ο νεότερος εαυτός μου

 

 Φέτος το καλοκαίρι πέρασα ενάμιση μήνα στο σπίτι που μεγάλωσα. Έχει αλλάξει χωροταξικά γιατί όσο φεύγουν οι μεγάλοι και δημιουργούνται νέες οικογένειες, υπάρχει ανάγκη για διαφορετικούς χώρους. Όμως παραμένει το σπίτι των παιδικών μου χρόνων. Και η Αιδηψός, η πόλη που μεγάλωσα. Πολλές αναμνήσεις, πολλές σκέψεις. Κάτι που μου έκανε τεράστια εντύπωση όμως, θα το πεις και μεταφυσική ανησυχία είναι ότι στην πόλη μου, φέτος, είδα τον εαυτό μου να κυκλοφορεί σε πολλές εκδοχές.

Το βράδυ, ο παραλιακός δρόμος μετατρέπεται σε πεζόδρομο και γεμίζει κόσμο. Και νέους και ηλικιωμένους και παιδιά. Τα μαγαζιά γεμίζουν, οι παιδικές χαρές επίσης, στο λιμάνι ο κόσμος χαζεύει τις βάρκες, μπροστά στα φεριμπότ μπαινοβγαίνουν αυτοκίνητα.

Πολλά απογεύματα τα περάσαμε στην παιδική χαρά με τις μικρές. Το τοπίο έχει αλλάξει. Όμως είδα μια μικρή Ελένη να πηγαίνει στις κούνιες. Η αδερφή της και ο θείος της την αφήνουν να κάνει κούνια και πάνε λίγο πιο εκεί να κοιτάξουν τις βάρκες. Δεν ξέρει πόση ώρα έχει περάσει, όμως αργούν, δεν τους βλέπει. Ζητάει από το κοριτσάκι δίπλα της να της «κρατήσει» την κούνια και τους αναζητά. Δεν είναι πουθενά. Κλαίγοντας, βγαίνει στο δρόμο και σιγά σιγά επιστρέφει στο σπίτι. Δεν ξέρει πως θυμάται το δρόμο για το σπίτι. Δεν έχει ξαναπάει ποτέ πουθενά μόνη της. Όμως το βρίσκει και ανακουφισμένη πέφτει στην αγκαλιά της γιαγιάς της η οποία τηγανίζει ψάρια. Και σε πέντε λεπτά έρχονται οι γονείς της, έντρομοι, γιατί έχουν φάει τον κόσμο να τη βρουν. Ψάχνανε ακόμη και μέσα στη θάλασσα. Είχαν έρθει να τους πάρουν να πάνε για ουζάκι. Η Ελένη τρώει μεγάλο μάλωμα. Όμως ξέρει πως δεν φταίει αυτή. Αυτή τουλάχιστον βρήκε το δρόμο για το σπίτι.

Κανένα σινεμά δεν έχει διασωθεί πια. Κάποτε, όταν ήμουν μαθήτρια είχαμε 5 κινηματογράφους. Είδα και κει μια μεγαλύτερη Ελένη να κατηφορίζει προς την παραλία και να πηγαίνει μόνη της με μια φίλη της να δει τα Σαγόνια του Καρχαρία. Και να βγάζει το καθρεφτάκι από την τσάντα για να κοιτάξει το αγόρι που καθόταν πίσω της. Κι άλλο βράδυ, που οι ξαδέρφες και η αδερφή της την είχαν πάρει μαζί τους, το μικρό, και είδαν το Top Gun και στην απογευματινή και στην βραδυνή, χ-ω-ρ-ί-ς ν-α π-λ-η-ρ-ώ-σ-ο-υ-ν  δεύτερο εισιτήριο!!

Το πέρα δώθε στη παραλία must. Είδα πολλές φορές την 16χρονη εκδοχή μου να ανοίγει αυλάκι κάθε βράδυ, μήπως και συναντήσει τυχαία αυτόν με τον οποίο ήταν ερωτευμένη. Μήπως και της πει ένα γεια. Να σταματήσει ένα λεπτό να της πει δυο κουβέντες. Και να γυρίσει σπίτι να τα γράψει όλα αναλυτικά στο ημερολόγιο τής.

Με είδα να κάνω βόλτα χεράκι χεράκι με τον άντρα μου. Μετά με είδα να περπατάω έγκυος στη Δανάη. Μην ξέροντας τίποτα για τη μητρότητα. Με είδα στην ίδια άσφαλτο, έξω από τα ίδια μαγαζιά να σέρνω ένα καρότσι. Να κάθομαι σε καφετέριες και να θηλάζω. Στα ίδια τραπέζια που κάπνιζα πριν από λίγα χρόνια και έπινα φραπέ! Με είδα ξανά έγκυο στη Μιράντα, να κρατάω τη Δανάη από το χέρι. Στις ίδιες στροφές, να στρίβει η ίδια, μια άλλη Ελένη. Με τα χρόνια έγινα μια άλλη, καλύτερη, χειρότερη ποιός ξέρει; Όμως ο τόπος έμεινε ίδιος. Και εγώ απλά συνεχίζω να περνάω και να δημιουργώ νέες αναμνήσεις. Στα ίδια μέρη.

 

Υ.Γ. Φέτος το σκηνικό είχε καρότσι με τη Δανάη κατάκοπη πάνω και τη Μιράντα να αλωνίζει στην παραλία, δίνοντας που και που το χεράκι αλλά κυρίως κάνοντας αναστροφή και οριακά να χάνεται που και που μέσα στο πλήθος, σαν να μη τη νοιάζει τίποτα!

 

Happy Summer ....Happy Mail

Νιώθω τόσο χαρούμενη, τόσο δημιουργική σε αυτές τις διακοπές! Διαβάζω βιβλία, την ώρα που έχουν αποκοιμηθεί οι μικρές μου, η μία δίπλα μου στο διπλό κρεβάτι κι η άλλη στο παρκοκρέβατο δίπλα μας. Ξυπνάω ακόμη στις 5 για να της φτιάξω γάλα αλλά πλέον είναι συνήθεια. Πάμε για μπάνιο σχεδόν κάθε μέρα. Μετά τον Δεκαπενταύγουστο γιορτάσαμε για άλλη μια φορά τον ετήσιο αδερφικό πυρετό, από μία μέρα η καθεμία. Ενώ στην Αθήνα δεν αρρωσταίνουν σχεδόν ποτέ, εδώ στις διακοπές, αρρωσταίνουν πάντα. Το σπίτι μας ήταν γεμάτο ξαδέρφια φέτος. Η μεγάλη, κάθε μεσημέρι, ξάπλωνε με τα ξαδέρφια της και παίζανε μαραθώνιους Super Mario στο DS. Πώς να της το απαγορεύσω; Πώς να της το στερήσω; Ακόμη θυμάμαι τον εαυτό μου να κλείνει τα μάτια να κοιμηθεί και να βλέπει τα τουβλάκια του Τέτρις να πέφτουν. Θυμάμαι τη φουσκάλα που είχε κάνει το χέρι μου από τα ηλεκτρονικά στο pacman. Ίσως ήμουν λίγο μεγαλύτερη βέβαια, όχι 3,5 χρονών, αλλά όλα έρχονται πιο γρήγορα πια. Η τεχνολογία, η μεγαλίστικη διάθεση, να βάλει κραγιόν, να βάψει τα νύχια της όταν τα βάφω κι εγώ. Προσπαθώ να πατάω φρένο, όσο μπορώ. Να ζήσει παιδικά, αλλά οι πειρασμοί είναι τόσοι. Η θηλυκή της φύση ξυπνάει τόσο νωρίς. Με τα αγόρια, τρελή! Ερωτεύεται. Τι να την κάνω; Την αφήνω.

Μέσα σε όλα, έφτιαξα και το Happy Mail. Ένα μεσημέρι, που τις κοίμισα, τις παρέδωσα στη μαμά μου και έτρεξα σε καφετέρια με wi-fi.

Μπείτε στο site και διαβάστε λεπτομέρειες. Αυτό το χειμώνα θα γίνουμε δημιουργικοί! Θα ξεκλέψουμε λίγο χρόνο και θα βγάλουμε τα πινέλα. Τους μαρκαδόρους. Θα κολλήσουμε γραμματόσημα. Θα τρέξουμε στο ταχυδρομείο. Στο δικό μας γραμματοκιβώτιο θα μας περιμένουν κι άλλοι φάκελοι. Από αγνώστους. Τρομακτικό; Όχι και τόσο! Δίνουμε τόσα προσωπικά μας στοιχεία καθημερινά, σε διαγωνισμούς, στο fb, στο twitter. Μπορούμε να κάνουμε μια ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική ανταλλαγή γραμμάτων και ποιός ξέρει ίσως κερδίσουμε και καινούριες φιλίες.

Πατήστε λοιπόν εδώ και κάντε like και στο fb. Προωθήστε την ιδέα και στους φίλους σας. Θα γίνουμε μεγάλη παρέα.

Περιμένω τις συμμετοχές σας στο happymailgreece@gmail.com

Ατάκες Δανάης

Η Δανάη είναι 3 χρονών και 9 μηνών και η μαμά έχει καιρό να γράψει τις ατάκες της στο blog και έχουν μαζευτεί αρκετές!!! Άλλες αστείες, ξεκαρδιστικές κι άλλες γλυκόπικρες με αυτή την αθώα σοφία που έχουν τα παιδικά μυαλουδάκια.

Εγώ στη Μιράντα: Πήγαινε να παίξεις με την αδελφή σου.
Δανάη (παίζει Playmobil): Καλύτερα να μην έρθει.
Εγώ: Γιατί;
Δανάη: Γιατί παίζω μια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.
Εγώ: Δηλαδή;
Δανάη: Έχει ΑΙΜΑΤΑ.
Εγώ (με γουρλωμένα μάτια): Δηλαδή;
Δανάη: Είναι μια πριγκίπισσα που έχει πεθάνει και την έχουν σε ένα κλειδωμένο κρεβάτι!!!

Το κινητό μου κλείνει συνεχώς. Έχει χαλάσει.
Της το έχω δώσει να παίξει.
Έρχεται μετά από λίγο: Μαμά, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΣΩ αλλά το κινητό σου έκλεισε πάλι.

-Ποιός έριξε κάτω το μωρό μου;
-Μάλλον η Μιράντα.
-Να ΤΗΣ ζητήσει συγνώμμη.
-Ναι θα σου ζητήσει (παράκουσα).
-Όχι σε μένα. Στο μωρό μου. ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΩΡΑ ΠΛΗΓΩΝΟΝΤΑΙ.

Λέει εξυπνάδα.
Γελάμε.
-Γράψτο στις ατακίες μου!


Φτιάχνει κάτι με τα τουβλάκια.
-Είναι ένας ουρανοξύστης.
(ψιθυριστά) προστατεύει αυτούς που έχουν πεθάνει.

Ο μπαμπάς ρεύεται δυνατά (ουπς)
-Μπαμπά ζήτα συγνώμμη.
-Συγνώμμη.
-Από τον εαυτό σου.

Συζητάει με το νονό της Μιράντας στο σκάιπ. Η νονά δεν είναι εκεί. Την αναζητά.
-Η Όλγα δουλεύει για να φέρνει λεφτά. Για να μπορώ εγώ να κάθομαι.
-Πάνω τους;

Είναι έτοιμη για ύπνο κι εγώ αρχίζω ένα παιχνίδι.
-Τέτοια ώρα;

-Πρόσεχε τη Μιράντα.
-Εγώ την κρατάω ασφαλής.

Θα γράψω ένα γράμμα στον Αι Βασίλη. Θα του ζητήσω ένα i-pad.
-Ναι (τι να πω η δόλια;) αλλά τα Χριστούγεννα αργούν.
-Κοντεύουν.

Ο νονός της Μιράντας έκανε επέμβαση στη μύτη
-Ο Χάρης θα γίνει άλλος άνθρωπος.
-Δεν θα είναι πια ο νονός της Μιράντας;

Μαμά, σε αγαπάω μέχρι το φως των ματιών σου!

Σκουπίζω με την ηλεκτρική.
Έρχεται θυμωμένη και μου λέει:
-Είμαι αλλεργική στη σκόνη.
(Σκάω στα γέλια και τη ρωτάω τι εννοεί)
-Έρχεται πάνω μου η σκόνη και βήχω.


(και πάλι με την αλλεργία)
Φτερνίζεται.
-Είδες; Έχω ενέργεια.
(αλλεργία;)


Η αγαπημένη της ξαδέλφη δηλώνει ότι όταν τελειώσει το σχολείο θέλει να γίνει σχεδιάστρια μόδας.
Αργότερα παίζει με τα παιχνίδια της και την ακούω να λέει κάτι για "καθαρίστρια μόδας"

Κοιτάει από το παράθυρο.
-Νύχτωσε (παύση) έτσι είναι η ζωή.

(με αφορμή έναν θάνατο στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον)
-Οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν πηγαίνουν στον παράδεισο.
Δεν τους βλέπουμε αλλά τους έχουμε στην καρδιά μας.

 Διαβάζω ένα βιβλίο (δικό μου!!!!!)
Μετά από λίγη ώρα έρχεται και μου λέει:
-Δεν το διαβάζεις το βιβλίο.
-Το διαβάζω.
-Πώς; αφού δεν μιλάς!
-Το διαβάζω από μέσα μου.

Princess and the frog βάπτιση

Την Κυριακή που μας πέρασε η κουμπάρα μου (της έχουμε βαπτίσει το πρώτο της παιδί) βάπτιζε το δεύτερο. Πριν από ένα μήνα σχεδόν που συναντηθήκαμε της πρότεινα να της φτιάξω το τραπέζι ευχών και μου είπε οκ, επειδή όμως δεν ήθελα να της ζητήσω χρήματα για τα υλικά, συμφωνήσαμε αυτό να είναι το δώρο μου για το μωρό.

Έτσι λοιπόν, μεταξύ δύο παιδιών και διαβάσματος για το ΕΑΠ, χώρεσε και η διακόσμηση του τραπεζιού των ευχών που εξελίχθηκε και σε candy bar. Επίσης έφτιαξα χάρτινα λουλούδια για την εκκλησία (τα οποία δεν υπάρχουν σε φωτογραφία) και χάρτινα κυπελλάκια με χάρτινα λουλούδια για τα τραπέζια. Όμως ο αέρας μας τα χάλασε και δεν μπήκαν τα κυπελλάκια στα τραπέζια με αποτέλεσμα να τα δίνουμε στον κόσμο ως αποχαιρετιστήριο δωράκι (τι χαρά που έκαναν, δεν λέγεται!!!)

 

 

 

Αμελής ή αρτιμελής; Διάλεξε.

Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να ξαπλώνει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, κάτω ακριβώς από το παράθυρο που είναι πάνω από το πορτ μπαγκάζ. Χώραγα ίσα ίσα και αυτή ήταν μια πολύ βολική και αστεία θέση για να ταξιδεύει κανείς. Με άφηναν φυσικά. Δεν έβαλα ποτέ ζώνη, δεν είχαμε ποτέ καθισματάκι. Ταξιδεύαμε χύμα στο πίσω κάθισμα, κατά πάσα πιθανότητα και μπροστά απλά δεν το θυμάμαι. «Δεν ξέραμε από τέτοια τότε» συνηθίζει να λέει η μαμά μου, όταν με βλέπει να μη σηκώνω μύγα στο σπαθί μου όταν πρόκειται να μετακινηθούμε με τα παιδιά. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε οι γονείς μου φορούσαν ζώνη, ίσως μόνο σε ταξίδια στην εθνική οδό. Δεν θα αναφερθώ στο επίπεδο μόρφωσης των γονιών μου, το θεωρώ άσχετο, πράγματι δεν τους απασχολούσε το θέμα ασφάλειας στο αυτοκίνητο. Τους απασχολούσε μη σπάσουμε το κεφάλι μας στις σκάλες αλλά δεν είχαν σκεφτεί όταν θα εκσφεντονιζόμασταν στο παμπρίζ με το πρώτο φρενάρισμα.

Τη γλυτώσαμε λοιπόν κι οι τρεις. Εγώ, η αδελφή μου και ο αδελφός μου. Εγώ δεν θυμάμαι να έχω οδηγήσει ποτέ χωρίς ζώνη. Δεν τη βγάζω ούτε για να παρκάρω. Τα παιδιά από νεογέννητα μπήκαν στο κάθισμα και απλά ξέρουν πως η θέση τους στο αυτοκίνητο είναι εκεί. Τέλος. Έχω κάνει ταξίδια με απεριόριστες ποσότητες δακρύων στο πίσω κάθισμα, αλλά δεν το διαπραγματεύτηκα ποτέ. Προτίμησα να κάνω 100 στάσεις παρά να τα πάρω αγκαλιά. Και δεν το παίζω έξυπνη. Έχω ενδώσει μόνο μια φορά, πέρυσι το καλοκαίρι, όταν το κεφάλι της Μιράντας είχε φουσκώσει από το κλάμα και είχαμε κάνει το Καλαμάτα Αθήνα 5-6 ώρες. Πραγματικά, ένιωθα τόσο άσχημα, τόσο λάθος εκείνη τη στιγμή που υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην το ξανακάνω πότε. Βέβαια, αυτή ηρέμησε και κοιμήθηκε και φτάσαμε στο σπίτι. Δεν έχει όμως σημασία. Γιατί θα φτάσεις στο σπίτι. Το θέμα είναι να φτάσουμε όλοι. Μπορεί να πάρεις 100 φορές το μωρό αγκαλιά στο πίσω ή στο μπροστινό κάθισμα. Δεν θα τρακάρεις ή θα φρενάρεις όλες αυτές τις φορές. Μία φορά θα γίνει το κακό, μία φορά θα τραβάς τα μαλλιά σου.

Με πιάνει απελπισία. Με αυτά που βλέπω, με αυτά που ακούω. Με παιδιά- αερόσακους στα πόδια του μπαμπά να οδηγούν στα 3 τους χρόνια. Και τους γονείς να κοκορεύονται έτσι απλά. Με μαμάδες να κρατάνε ευτυχισμένες τα μωρά τους στο πίσω κάθισμα. Για να μην κλαίνε. Ναι είναι εκνευριστικό το κλάμα. Και κουράζει όταν είσαι ο οδηγός. Σου αποσπά την προσοχή. Δεν ξέρω. Βρες τρόπους να το απασχολήσεις. Πες τραγούδια. Βάλε μουσική. Δώστου βιβλία. Δώστου μαρκαδόρους. Κι ας λερώσει. Μετρήστε τα κόκκινα αυτοκίνητα που σας προσπερνάνε. Μετρήστε τις στάσεις των λεωφορείων. Μετρήστε τα λεωφορεια. Στο κάτω κάτω, κλείστε τα αυτιά σας και προσηλωθείτε στο δρόμο. Το θέμα είναι να φτάσετε ΟΛΟΙ στον προορισμό σας. Και αν το παιδί είναι πάντα στο κάθισμά του και όχι μια έτσι μια γιουβέτσι, τότε θα καταλάβει ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Πώς όταν κάνουμε μπάνιο βγάζουμε τα ρούχα μας, έ και όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητο καθόμαστε στο κάθισμα και βάζουμε τη ζώνη μας. Τέλος, αδιαπραγμάτευτο. Κι αν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου και τα αντανακλαστικά σου στην οδήγηση, ρώτα και τον άλλον που έρχεται από απέναντι, ή αυτόν που θα πέσει πίσω σου με φόρα και θα καρφώσει το τιμόνι στην κοιλιά του παιδιού σου. Το παιδί που δήθεν προστατεύεις από γρατσουνιές και βρωμιές στο πάρκο. Που ανυπομονείς να δεις να μεγαλώνει και να γίνεται άντρας ή μεγάλη κοπέλα. Κι αν είναι τυχερό και δεν πάθει τίποτα, μιας και παίζεις τη ζωή του κορώνα γράμματα, θα γίνει κι αυτό ένας άθλιος οδηγός. Και η ιστορία θα επαναληφθεί.

Δεν δικαιολογώ τους γονείς μου επειδή δεν ήξεραν. Έκαναν εγκληματικά λάθη. Δεν χρειάζεται καμπάνια οδικής ασφάλειας για να σκεφτείς ότι το παιδί κινδυνεύει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου ενώ αυτό κινείται, χριστέ μου. Όμως στη γενιά των συνομήλικων μου που γίναμε γονείς, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Και αυτό που με πληγώνει πιο πολύ είναι που νιώθω συνένοχη, κάθε φορά που δεν λέω ή δεν κάνω κάτι.

P.S. εντωμετάξύ σκέφτηκα να αντικαταστήσουμε μερικοί μερικοί αυτά τα αυτοκόλλητα που κοτσάρουμε στο τζάμι "παιδί στο αυτοκίνητο" με άλλα που να γράφουν "ανεύθυνος μπαμπάς στο τιμόνι" έτσι για να προσέχουν οι από πίσω....

 

 

Το μικρό

Λοιπόν, χτες το πρωί, αφού καλημεριστήκαμε και αποχαιρετιστήκαμε, λίγο πριν κλείσει την πόρτα για να φύγει για τη δουλειά ο μπαμπάς, το μικρό πετάχτηκε και είπε: «Bye». Εντάξει, ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια και κοιτάξαμε με γουρλωμένα μάτια αυτό το λιλιπούτειο ανθρωπάκι που αργά παίρνει βάρος, τόσο γρήγορα ανεβάζει στροφές το μυαλό του.

Λοιπόν αυτό το μικρό με έχει πεθάνει. Πρώτον, είναι κολλητσίδα. Καρφίτσα πως το λένε. Από το πρωί που ξυπνάει μέχρι το βράδυ που πάει για ύπνο, βρίσκεται πάνω μου. Παίζει αρκετή ώρα μόνη της και με την αδερφή της, δηλαδή περισσότερο από όσο έπαιζε μόνη της η αδερφή της στην ηλικία της αλλά την υπόλοιπη μέρα είναι «μαμά, μαμά και μαμά». Μόνο όταν πάμε στην παιδική χαρά, περπατάει πέρα δώθε σαν να μην υπάρχει αύριο. Και όλες οι μαμάδες μου λένει «μα τι καλή, δεν θέλει καθόλου αγκαλιά, είναι πολύ ανεξάρτητη». Ναι, κάτσε να γυρίσουμε σπίτι. Είναι βιτρίνα όλα αυτά. Κατάσκοπος της Μοσάντ.

Και λες εντάξει, θα κοιμηθεί και θα αποκτήσω έλεγχο του σώματος μου και πάλι. Αμ δε. Το μικρό κολλητήρι θα ξυπνήσει τουλάχιστον δυο φορές μέσα στη νύχτα και θα πιει το γάλα της και μπορεί να πιάσει και καμιά ψιλή κουβέντα με κάτι φωτάκια αναμμένα. Μπορεί να καταλήξει αναμέσά μας και να ψιλοξυπνάει για να μας ακουμπήσει και να ξαναξεραθεί ή αν κάνει πολύ φασαρία μπορεί να ξυπνήσει την αδερφή της, η οποία με ιώβια υπομονή θα κλαψουρίσει λίγο πριν χωθεί κι αυτή στο κρεβάτι μας και ένα δευτερόλεπτο πριν καταρρεύσουμε οικογενειακώς στο τετραγωνικό του μαξιλαριού που μας αναλογεί, θα σκεφτούμε για άλλη μια φορά τη λύση του υπέρδιπλου κρεβατιού. Family bed, μοντέρνα πράγματα.

Το μικρό είναι πανέξυπνο, όχι επειδή είναι παιδί μου. Είναι σφουγγάρι. Ξεκαρδίζεται, κοροιδεύει, κρύβεται, παίζει, νευριάζει. Πρέπει να την βάλετε να σας πει πως νευριάζει: θα κάνει έναν χαρακτηριστικό ήχο νευριάσματος. Πολύ γέλιο. Είναι κι αυτή μουσικόβια, της το καλλιεργεί ο μπαμπάς της. Δώστης jlo με Pitbull και πάρε της την ψυχή. Και γενικά, το «μικρό καράβι» παίζει πολύ, ειδικά πάνω στα πόδια μου με χοροπηδητά πάνω στην κοιλιά μου.

Με κυνηγάει όλη τη μέρα με ένα playmobil και μια καρέκλα να το βάλω να κάτσει. Κοιμίζουμε τις κούκλες και λέει κάτι ψιθυριστά ακαταλαβίστικα μιραντέικα. Και μετά ξαφνικά «αααααα» γιατί η κούκλα έχει κιόλας ξυπνήσει. Σε πέντε δευτερόλεπτα. Ε βέβαια, αν έχει πρότυπο τον εαυτό της.

Επίσης μου κουβαλάει όλη μέρα βιβλία να διαβάσουμε. Τα διαβάζουμε πολύ γρήγορα βέβαια γιατί πρέπει να είναι πολύ καλύτερο και ενδιαφέρον να τρέχουμε να φέρουμε το επόμενο βιβλίο.

Το μικρό πετάει την σκούφια της για βόλτα. Λες και το έχουμε κλεισμένο στον πύργο κανένα εξάμηνο. Η’ λες και βρέχει συνεχόμενα κανένα δεκαπενθήμερο και δεν έχουμε ξεμυτίσει ούτε στη βεράντα. Δεν έχω δει παιδί να κάθεται τόσο οικειοθελώς στο καρότσι όταν του προτείνεις να το πας βόλτα.

Μη δει μπουκάλι πλαστικό! Θέλει να πιει. Είτε αυτό είναι νερό, είτε coca cola, είτε λεμονίτα. Πίνει και με καλαμάκι.

Επισης δεν τρώει. Τελεία. Προτιμάει να πετάει το φαγητό από το καρεκλάκι και θα τρεφόταν μια χαρά για μια ζωή με ντομάτα, φέτα και κεράσια. Στο τσακίρ κέφι τρώει και κανένα τοτάλ με μέλι. Γιατί και είναι τσιλιβιθρόνι. Της κάνουν ρούχα που το ταμπελάκι τους ανεφέρεται σε παιδάκια που ψιλονεογέννητα. Εντάξει κάνουμε τρελή απόσβεση.

Έκλεισε τους 15 μήνες και πλέον γνωρίζει τα πάντα. Ξέρει να μην τρώει, να τσακώνεται με την αδερφή της, να διεκδικεί την αγκαλιά μου, να ζηλεύει, να ακούει τραγούδια στο youtube και να κάνει τσουλήθρα μόνη της.

Νιώθω πλήρης ως μάνα. Και το λατρεύω το μικρό.

 

 

6 χρόνια μελό

6 χρόνια απόψε. Από τότε που παντρεύτηκα τον καλύτερο μου φίλο. Ξέρεις από εκείνες τις ιστορίες που λες στους ανθρώπους που γνωρίζεις για πρώτη φορά και δεν το πιστεύουν. Συμμαθητές από νηπιαγωγείο. Μαζί στο δημοτικό, μαζί στο γυμνάσιο, μαζί στο λύκειο. Μαζί και στην Αθήνα μετά για σπουδές. Ένας κρυφός έρωτας δικός του, καλά κρυμμένος, τόσο όσο να φαίνεται και να μην φαίνεται μαζί. Ο καλύτερος μου φίλος. Να ξέρει τα πάντα για μένα, να ξέρω τα πάντα για αυτόν. Ποτέ να μην συμπαθεί τους δικούς μου έρωτες και ποτέ να μην συμπαθώ τους δικούς του. Μαχαιριά στην καρδιά. Ζήλια κρυφή, διακριτική. Όμως ψιλοπερηφάνεια. Στραβά μάτια. Καλές κουβέντες.

Και ξαφνικά (;) μια μέρα το κλικ. Ταυτόχρονα. Πριν 12 χρόνια αυτό. Και κούμπωσε. Και ήταν το ιδανικό. Κι ας μην ήταν το μαγικό πρώτο ραντεβού που δεν ξέρεις τίποτα για τον άλλον. Ήταν το μαγικό πρώτο ραντεβού που ήξερες τα ΠΑΝΤΑ για τον άλλον. Τα καλά και τα κακά. Τις αδυναμίες και τη δύναμή του. Όμως τον κοίταγες πια με άλλα μάτια. Πιο μεγάλα, πιο ανοιχτά. Με το μέλλον μπροστά. Κοινό.

Και πρόταση γάμου και αρραβώνας που πρόλαβε τουλάχιστον ο μπαμπάς μου. Και ένα γάμος περίπατος. Πριν έξι χρόνια αυτό.

Μια ζωή χωρίς καβγάδες. Στις πιο μεγάλες μας εντάσεις, απλά σιωπούμε. Κοιταζόμαστε στα μάτια και αποχωρούμε. Ξέρουμε καλά πως δεν μπορούμε ο ένας χωρίς τον άλλον. Βρίσκουμε πάντα τη λύση. Κάπως μαγικά. Λέμε τα ίδια πράγματα συγχρόνως. Ξέρεις, αυτό το σπαστικό που ο άλλος είναι μέσα στο μυαλό σου. Που δεν μπορείς να κρυφτείς.

Και μετά ήρθαν ένα ένα τα παιδιά. Παρών. Απεριόριστη βοήθεια. Ο κυματοθραύστης μου στις δύσκολες μέρες. Κατανόηση. Υπερβολική. Από άλλο πλανήτη.

Κι όταν το σπίτι βουλιάζει από την ακαταστασία, τα ασιδέρωτα ρούχα είναι μέχρι το ταβάνι και το φαγητό δεν έχει μπει στο φούρνο στην ώρα του, ακόμη και τότε, δεν ύψωνει ποτέ τη φωνή. Παραμυθένιο το ξέρω. Όμως το ζω κάθε μέρα. Κάθε απόγευμα που ανοίγει η πόρτα και τραγουδάμε δυνατά και ρυθμικά «ήρθε ο μπαμπάς μας, ναι ναι ναι!». Ήρθε το άλλο μου μισό.

Μελό. Το ξέρω.

Σε αγαπώ

Με τη Δανάη μας συνδέει μια αγάπη πολύτιμη. Την αγαπώ τόσο πολύ και τη θαυμάζω για τον άνθρωπο που έχει γίνει. Εντάξει είναι η κόρη μου, δεν θα μπορούσα να τη βλέπω αλλιώς αλλά πραγματικά βλέπω στα μάτια της μια τόσο ευγενική και καλοσυνάτη ψυχή που δεν συναντάς συχνά. Της λέω "σ'αγαπώ" συνέχεια. Δεν αφήνω μέρα που να μην περάσει και να μην της το πω. Κάπως έτσι, στις ρομαντικές στιγμές της μέρας, όταν λέμε "σ'αγαπώ", μεταξύ αστείου και σοβαρού, ξεκινήσαμε να κάνουμε διαγωνισμό για το ποιά αγαπάει την άλλη πιο πολύ.

"Σ'αγαπώ"

"Εγώ σε αγαπώ πιο πολύ"

"Όχι, εγώ πιο πολύ"

Και μαλώνουμε γλυκά...

"Σε αγαπώ πιο πολύ κι απ'το πολύ", της είπα κάποια στιγμή.

"Σε αγαπάω μέχρι τον ουρανό" της είπα.

"Σε αγαπάω μέχρι τα αστέρια", μου απάντησε.

Τώρα τελευταία μου λέει συνέχεια "Σε αγαπάω μέχρι το ουράνιο τόξο".

Κι εγώ της λέω ότι την αγαπάω όσο το χρυσάφι που βρίσκεται στην άκρη του ουράνιου τόξου.

Κάνουμε τέτοια παιχνίδια με το μυαλό και ανταλλάσουμε λόγια αγάπης. Γελάμε μαζί.

 

 

Απόψε μου είπε κάτι που χαράκτηκε για πάντα στη ψυχή μου. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Είναι το πολυτιμότερο δώρο που μου έχει κάνει, το πιο σοφό λογάκι που μου έχει πει, η απόδειξη ότι αυτό το παιδί είναι τόσο ξεχωριστό, τόσο γλυκό, τόσο γεμάτο συναισθήματα. Ποιήτρια. Μικρή και τριανταφυλλένια.

 

 

 

 

Μου είπε: "Σε αγαπάω ως το φως των ματιών σου".

Λυγμ.

Ωραίο δώρο (ειρωνικά το λέω!)

Η μέρα που κουράστηκα πολύ. Και κλάταρα. Και ήμουν στο τσακ να βάλω τα κλάματα. Που η Μιράντα δεν έτρωγε και είχε γεμίσει το σαλόνι ρύζια. Η Δανάη γκρίνιαζε από την κούραση και ήθελε να δεί "βι ντι βι". Και πήγα, απελπισμένη, στην κουζίνα, το πιάτο της Μιράντας και η μαμά μου μου φώναξε να φέρω μια χαρτοπετσέτα να μαζέψω και τα ρύζια. Και της φώναξα. Της φώναξα πολύ. Ξέσπασα σε αυτή επειδή τι; Νόμιζα ότι νόμιζε ότι δεν θα καθάριζα; Ότι θα άφηνα τα ρύζια της εγγονής της στο πάτωμα να σέρνεται πάνω τους και να λερώνει το παντελόνι της;

Πήγα στην κουζίνα, μπουκώθηκα στο τσουρέκι για να ηρεμήσω. Γύρισα στο σαλόνι, καθάρισα και συνεχίσαμε να μιλάμε. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Και όλα αυτά ενώ είχε έρθει να μου κρατήσει το παιδί για να πάω με τη μεγάλη σε παιδικό πάρτυ το πρωί και έμεινε ως αργά για να φτιάξω τα καλοκαιρινά ρούχα στις ντουλάπες. Και όλα αυτά στη γιορτή της μητέρας. Γιατί έτσι είναι η μαμά μου. Με αφήνει να τη μαλώνω. Και στο τέλος μου ζητάει και συγνώμμη. Κι εγώ καμιά φορά το παρακάνω. Είναι η μοναδική που μου δίνει το δικαίωμα να είμαι έτσι. Και δεν θέλω να είμαι έτσι.

Δώρο στο νονό

Όταν ήμουν μικρή τα πράγματα ήταν απλά. Νηστεύαμε από Μεγάλη Δευτέρα και την Πέμπτη το πρωί, ξυπνάγαμε, βάζαμε τα καλά μας και πάντα οπωσδήποτε κάτι καινούριο. "ακόμη και το βρακί σου ας είναι" έλεγε η μαμά. Θα έπρεπε να κοινωνήσω φορώντας κάτι φρέσκο. Πηγαίναμε αγουροξυπνημένοι στην εκκλησία και μετά γυρνούσαμε σπίτι και τσιμπάγαμε μια μικρή μπουκιά τσουρέκι. Κρέας θα ξανατρώγαμε μετά την Ανάσταση. Και το τηρούσαμε. Το νιώθαμε το Πάσχα τότε. Εκείνο το πρωινό βάφαμε τα αυγά. Η μαμά μου δηλαδή τα έβαφε, δεν θυμάμαι να συμμετείχαμε άμεσα στη διαδικασία αλλά να, ήταν κάτι διαφορετικό. Μερικά σπάγανε μέσα στη βαφή κι η μαμά μου στεναχωριόταν. Μετά, διαλέγαμε τα καλύτερα τα βάζαμε σε ένα καλαθάκι, διακοσμημένο ανάλογα και μαζί με ένα τσουρέκι συνήθως πηγαίναμε στις νονές. Τις δικές μου και της αδερφής μου, του αδερφού μου ζούσαν στην Αθήνα.
Δίναμε τα δώρα μας, αυτά τα μικρά συμβολικά δώρα και αυτοί μας δίνανε τις λαμπάδες μας και τα δικά μας δώρα. Χαρά, χαρά, χαρά.
Πέρυσι, που ήταν η πρώτη φορά που η Δανάη έπαιρνε λαμπάδα, δεν ξέρω πως μου διέφυγε και δεν κάναμε ούτε ένα δώρο στο νονό της. Φέτος, αναπληρώσαμε.

 

 

 

 

 

Νηστίσιμες σουσαμομπουκίτσες και σοκολατένια αυγά (ο νονός μας είναι αλλεργικός στα αυγά)

It's a zoo out there (όνομα και πράγμα)

Είχα γράψει πριν από καιρό για το elevated envelope και την ανταλλαγή φακέλων στην οποία πήρα μέρος φέτος. Λοιπόν, άρχισαν να καταφθάνουν οι φάκελοι σιγά σιγά και θυμήθηκα ότι δεν έχω παρουσιάσει τις δικές μου δημιουργίες! Μιλάμε για πολύ ζωγραφική! Επέλεξα το θέμα "It's a zoo out there" και έφτιαξα 9 διαφορετικούς φακέλους με 9 διαφορετικά ζώα σε κλουβιά. Ο φάκελος ήταν το κλουβί και το ζωάκι ήταν από μέσα. Στο φάκελο έβαλα επίσης ένα χαρτάκι που εξηγούσα ότι η λέξη ζωολογικός κήπος προέρχεται από τη λέξη "ζωολογία", η οποία προέρχεται από το "ζώο" που είναι λέξη ελληνική. Κάτι σαν τον μπαμπά από το "my greek fat wedding" δηλαδή. Επίσης έβαλα μέσα και μια συνταγή cupcake από ένα παλιό ημερολόγιο που είχα, και κάτι αυτοκόλλητα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να το κάνω κι εγώ αυτό, δηλαδή να διοργανώσω letter exchange στην Ελλάδα και βλέπουμε. Απλά περιμένω να τελειώσω λίγο με τα διαβάσματα μέχρι τον Ιούνιο και μετά να το ξεκινήσω το θέμα. Θα συμμετέχεις κι εσύ; Έτσι για να ομορφύνουμε λίγο το mail box μας!!

 

P.S. Εκείνο το ζώο που μοιάζει με ζέβρα και έχει προβοσκίδα δεν το ξέρω, κάπου το είδα και το ψιλοαντέγραψα, μην τρομάξεις!!

 

P.S. 2. Θα αναρτήσω και αυτά που λαμβάνω σιγά σιγά.

 

 

 

 

 

Σούπερ ντούπερ Ψηφιακές γειτονιές

Ήταν τόσο ωραία χτες στις Ψηφιακές Γειτονιές. Κόσμος και κοσμάκης. Celebrities bloggers, άσημοι bloggers, new entry bloggers, η ομάδα της διοργάνωσης πολύ ψαρωτική με τα ακουστικά στα αυτιά, φωτογράφοι, χορηγοί, πολλοί χορηγοί, ένα φανταστικό playroom, πολύ φαγητό και καφές, μια εορταστική ατμόσφαιρα, χαλαρή, αυτό το μπες βγες, συνάντησε αυτούς που δεν γνώριζες, πιάσε το καρτελάκι τους και δες ποιοί είναι, μίλα με το διπλανό σου, πες του το ονόμά σου, συστήσου, κάνε pr. Ένα μεγάλο μπράβο στη διοργάνωση, νομίζω ότι δεν άφησαν ούτε λεπτομέρεια χωρίς να τη σκεφτούν, νομίζω ότι σήμερα τους αξίζει ένας 24ωρος ύπνος και από Δευτέρα πάλι δουλειά.

 

Εγώ το καρτελάκι μου το έχασα στην πρώτη ώρα. Κόπηκε και προφανώς μου έπεσε κάπου στον χώρο, όπου και θα τσαλαπατήθηκε χωρίς αύριο. Ευτυχώς είχα προλάβει και το είχα βγάλει φωτογραφία. Με κορόιδευε η Naf αλλά μετά το έβγαλε κι αυτή! Περιττό να πω ότι όταν μου το δώσανε με το όνομά μου και το blog μου τυπωμένο επάνω ψήλωσα δυο πόντους. Δεν έχω πάει και σε 100 συνέδρια, βασικά παίζει να είναι το πρώτο, κι ένιωσα αρκετά ξεχωριστή που είχα το δικό μου καρτελάκι. Μικρότητες; Λεπτομέρειες; Εγώ χάρηκα σαν μικρό παιδί. Όταν το έχασα μόνο που δεν έβαλα τα κλάμματα. Εντάξει υπερβάλλω αλλά ήθελα να πιάσω την Άσπα και να της κλαφτώ να μου τυπώσει άλλο ένα. Ή να με πάρει αγκαλιά να με παρηγορήσει.

 

Χαιρέτησα ένα δυο bloggers που γνώριζα εξ όψεως και έκανα small talk με άλλους δυο. Δυο άλλοι βιαζόντουσαν. Δεν πειράζει.

 

Παρακολούθησα αρκετές ομιλίες και φυσικά περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία τα πάνελ στο τέλος. Άκουσα τον Γιάννη Γιαννούδη από τη Dorothy Snot, την Στέλλα Κάσδαγλη, την Κατερίνα Χλωροκώστα. Η τελευταία πολύ Inspiring indeed. Αλλά θα έπρεπε να το περιμένω. Απλά, να τι έκανε αυτό το συνέδριο, έκανε εικόνα με σάρκα και οστά όλα αυτά που φανταζόμουν διαβάζοντας τα blog. Ήμουν παρούσα στο workshop της Μόνικα για τη φωτογραφία. Χρήσιμα όλα και πολύ κατανοητά. Πρόλαβα λίγο τον Κωνσταντίνο και την Στέλλα από το apeiro.gr. Τόσο fun ζευγάρι, όσο τους φανταζόμουν. Μου άρεσαν όλα τα πάνελ, γνώρισα πρόσωπα που διαβάζω και μας είπαν τις ιστορίες τους, με τον δικό τους τρόπο.

Όμως, με προβληματίσατε χτες στις Ψηφιακές Γειτονιές. Προφανώς και δεν είμαι τοπ blogger με 1000 επισκέψεις τη μέρα. Ούτε και είχα σκοπό ποτέ να γίνω. Φαντάζομαι αυτό δεν το επιδιώκεις, έρχεται από μόνο του. Οπότε δεν έχω να συντηρήσω κανένα κοινό. Οπότε μπορώ να συνεχίσω να γράφω όποτε θέλω, όπως θέλω, με όποια θεματολογία θέλω; Με στραβές κουνημένες φωτογραφίες, μια φορά το μήνα, για τετριμμένα θέματα, με χαρούλες και χαριτωμενιές, βασικά με το δικό μου στυλ που αναδύεται κάθε φορά διαφορετικό ανάλογα με τα συναισθήματα; Κατά πάσα πιθανότητα, δεν γίνω ποτέ .gr, πόσο μάλλον .com, δεν θα βάλω διαφημίσεις, θέλω απλά να γράφω εδώ, για εμένα και τα παιδιά μου, την οικογένειά μου, τη ζωή μου,  χωρίς καθοδήγηση και να διαβάζω τις ψηφιακές γειτόνισσες και τους ψηφιακούς γείτονες που τόσο μα τόσο με εμπνέουν.  Θέλω να μπαινοβγαίνει εδώ κόσμος, να ρίχνει μια ματιά, να κρατάει μόνο αυτά που του αρέσουν και να φεύγει. Να ξαναγυρίσει μόνο αν τον φέρει ο δρόμος. Μια γειτονιά είμαστε, κάπου θα ξαναβρεθούμε.

No apologies

[Είδα αργά το mail που μας έστειλαν οι Μικροί Μεγάλοι για τη φωτογραφία από το που μπλογκάρουμε και δεν πρόλαβα να τη στείλω. Όμως μου άρεσε τόσο πολύ σαν ιδέα που σκέφτηκα να την υλοποιήσω κι ας μη είμαι μέρος από το βιντεάκι.]

 

 

Να ‘μια κι εγώ λοιπόν εδώ με τα κορίτσια μου. Φοράω πιτζάμες και γυαλιά οράσεως μέχρι πολύ αργά το πρωί. Ξεχειλωμένες φόρμες και ασιδέρωτα t-shirt. Όταν ξεκίνησα αυτό το μπλογκ, τη χρονιά που πέθανε ο πατέρας μου, δεν ήξερα πραγματικά τι έκανα. Σιγά σιγά άρχισα να ανακαλύπτω κι άλλα blogs, ξένα κυρίως, τόσο λαμπερά, με εκτυφλωτικές φωτογραφίες και γωνίες λήψης. Εγώ συνέχιζα να γράφω τα δικά μου. Την καθημερινότητα μου με χιούμορ, έτσι για πλάκα. Με διάβαζαν τότε. Ο αδερφός μου κι η αδερφή μου. Και τώρα αυτοί με διαβάζουν. Αλλά κάπου στο ενδιάμεσο έγινα μαμά και ανακάλυψα σιγά σιγά χιλιάδες μαμαδομπλογκς με τα οποία ταυτίστηκα εκατό φορές κι άλλες εκατό διαφώνησα. Κρυφοκοίταξα τις ζωές τους όσο με άφησαν να τις κοιτάξω. Άκουσα τα καρδιοχτύπια τους και χάρηκα με τις χαρές τους. Διάβασα τις αλήθειες τους κι έγραψα κι εγώ τις δικές μου.

Και στην τελική αυτό το μπλογκ αυτό μπορεί να προσφέρει και μόνο.

Αλήθειες από τη καθημερινότητα μου.

Γλυκόπικρες στιγμές και μέρες ευτυχίας.

Κακοφωτισμένες φωτογραφίες με κρυμμένα χαμόγελα.

Πολλή σκόνη στα ράφια αλλά καθαρή συνείδηση.

Επεισόδια της ζωής μας είναι το blogging, όχι ολοκληρωμένες εικόνες.

Όχι τα πιο ενδιαφέροντα, τα πιο γλυκά.

Τα πιο αληθινά.

 

Τώρα πια μπλογκάρω τα πρωινά, όταν η μικρή ξανα ανακαλύπτει τα παιχνίδια της και η μεγάλη χαζεύει παιδικά και το βράδυ, όταν οι ανήλικες του σπιτιού πάνε για ύπνο και οι μεγάλοι δεν ξέρουν τι να πρωτοκάνουν τις δυο πολύτιμες ώρες της ημέρας. Θα με βρείτε να γράφω στην  κουζίνα, στον καναπέ, στο μπαλκόνι.  Όπου πιάνει το wifi τέλοσπάντων.

 

See you στις «Ψηφιακές Γειτονιές».